بیست و پنج سال قبل، روزی که حمله امریکا بر طالبان در افغانستان آغاز یافت، وضعیتی پر تناقض شکل گرفته بود

مردم افغانستان نبايد غافل شوند و نگذارند تا سرنوشت اينده شانرا ملل متحد، امريكايى ها، پاکستانی ها یا هر کشور خارجی دیگر با طالبان رقم زنند

صلح پایدار زمانی معنا پیدا می‌کند که همه گروه‌های سیاسی و اجتماعی، زنان، اقوام و جریان‌های مختلف فکری، در شکل‌گیری آینده سیاسی کشور سهم داشته باشند

بدون آموزش و آگاهی مردم، پروسه‌های بلندپروازانه و ترقی‌خواهانه، چه داخلی و چه به کمک خارجی، به شکست منجر می‌شوند

آینده افغانستان باید نه در اتاق‌ های قدرت خارجی، نه در میدان‌ های جنگ، بلکه در اراده و مشارکت مردم افغانستان ساخته شود

بی‌عملی ایران نسبت به شیب تند تعطیل کردن مراکز علمی و فرهنگی و رسانه‌ای شیعیان میخ آخر را بر تابوت ارتباط متحدین استراتژیک ایران در افغانستان خواهد زد

جنجال و تعصب و سیاست قومی و شیوه مدیریت غنی، دولت را از درون چنان فروپاشانده بود که دیگر توان ایستادن نداشت

نیروهای بین المللی، افغانستان را به طالبان تحت مدیریت پاکستان تسلیم نمودند که امروز در وضعیت زن‌ستیزی، سرکوب غیر پشتون ها، فارسی‌ستیزی و حضور تروریستها قرار دارد

امروز افغانستان در برابر یک انتخاب ساده میان (ایران یا پاکستان) قرار ندارد، انتخاب اصلی میان بی‌دکترین‌بودن و صاحب‌شدن بر منافع ملی خویش است

با وجود اشتراکات زبانی، هویتی، تاریخی و تمدنی، ایران و تاجیکستان پس از بازگشت طالبان از هم‌ تباران خود بر خلاف مقاومت نخست، پشتیبانی و حمایت نکردند

در سیاست قدرت، ایتلاف‌ها دایمی نیستند؛ منافع تغییر می‌کنند و ابزارهایی که در یک مرحله مفیدند، ممکن است در مرحله‌ای دیگر به مانع تبدیل شوند

دین نباید سپر قدرت باشد بل آزاد از بازی قدرت بماند و حکومت نباید خود را صاحب انسان بداند باید خادم انسان باشد

نه به اشتراک در ساختار حاکم افغانی. باید مردم صاحب حق تصمیم‌گیری درباره آینده خود باشند. این است معنای واقعی عبور از «رعیت‌زدگی» شخصیت‌های تباری

شما امروز با نسلی با‌شرف روبرو هستید؛ نسلی که تک‌ تک‌ تان را با معیار عملکرد و خیانت‌ تان نسبت به نشان جامعه ای تاجیک محاسبه خواهد کرد