چه بخواهیم و چه نخواهیم، افغانستان وارد مرحله‌ای از رقابت جغرافیایی تازه شده است و تاجیکان باید راهبرد مستقل خود را تعریف کنند

نه دین‌داری و نه دین‌زدایی، هیچ‌کدام به‌تنهایی نه راه‌حل‌اند و نه مشکل. آنچه دین‌داری یا بی‌دینی را غیرقابل‌هضم می‌کند، تمامیت‌خواهی، انحصارگرایی و دیکتاتوری است

خداوند متعال به شما توفیق دهد تا از این جایگاه، نه برای سخت‌گیری بر مردم، بلکه برای خدمت به آنان، پاسداری از حقوقشان و حفظ عزت و آبرویشان بهره بگیرید

سیر حوادث نشان داد که تمام رهبران اشتباه کردند و محاسبه شان نادرست و غیر واقعی بود. برخلاف محاسبه و برداشت آنها دیده شد که طالبان هم ریشه داشتند، هم منظم بودند

به نظر میرسد که ایران یگانه کشوری است که حتی بیشتر از هند(دشمن پاکستان) از گام های روسیه در همکاری نظامی با طالبان استقبال می کند

از مسیر نظام ملی، فراگیر و مبتنی بر اراده واقعی مردم می‌توان صلح پایدار، ثبات سیاسی، توسعه همه‌جانبه اقتصادی و اجتماعی، حاکمیت قانون، عدالت اجتماعی، حفظ کرامت انسانی و استقلال واقعی را تضمین کرد

اگر می‌خواهیم جامعه‌ای عادلانه، متحد و انسانی داشته باشیم، نباید انسان‌ها را قربانی هویت‌ها کنیم؛ باید هویت‌های متعصب و نفرت‌آفرین را قربانی انسانیت کنیم

مردم افغانستان در نیم قرن اخیر از جانب کمونیست انقلابی، اسلام جهادی، جمهوری B52 امریکایی و اسلام قرون‌وسطایی گَزیده شد

طالبان، هم در سیاست داخلی بنا را بر سرکوب، تقابل، تضاد و تنش گذاشته و هم در سیاست خارجی از رویکرد باج‌گیری، گروگان‌گیری و استفاده از نقطه ضعف‌های کشورهای منطقه و جهان، کار گرفته است

هیچ تضاد و مشکلی میان ارتش و دولت پاکستان با طالبان وجود ندارد و تمام تحرکات در راستای سیاست پشتونیزه کردن افغانستان با پشتونهای پاکستان است

فرزند ملاعمر آخوند و وزیر دفاع امارت کندهار، پس از امضای پیمان امنیتی با روسیه شادی کنان به کابل برگشته و با زبان تهدید نسبت به پاکستان سخن گفت...

بیعت چند فرد معامله گر، بی هویت، بی‌سواد و بی‌اعتنا به شرف جمعی با طالبان، زیر نام «مصالحه» چیزی جز خطای مرگبار سیاسی و تکرار اشتباهات بن نخواهد بود

طرح بیمه سلامت برای مهاجرین افغانستانی در ایران بجای اینکه کمک به مهاجرین باشد، به تامین بودجه سازمان بیمه کمک کرده و برای مهاجرین فقط هزینه دارد نه خدمات

پیوند دادن تبعیض جنسیتی با مفاهیمی چون اخلاق، نظم اجتماعی و مشروعیت دینی، خشونت علیه زنان به یک الگوی هنجاری در نهادهای اجتماعی و خانوادگی تبدیل کرده است