فریاد مهاجران افغانستان در برابر سیاستهای جنگ‌محور و مرزهای بسته اروپا.
جهان امروز شاهد جنگها و رقابتهای قدرتی است که پیامدهای ان تنها به میدانهای نبرد محدود نمیماند ، بلکه اقتصاد، امنیت و سرنوشت میلیونها انسان را در سراسر جهان، به‌ویژه در افغانستان، نابود میکند.
مردم افغانستان که دهه‌ها قربانی جنگ، مداخلات خارجی و رقابتهای ژیوپولیتیکی بوده‌اند، اکنون بار دیگر هزینه سیاستهای جهانی را با فقر، آوارگی و مهاجرت اجباری میپردازند.

از یک‌سو، افغانستان تحت حاکمیت طالبان با بحران مشروعیت، انزوای بین‌المللی، بلکه شدن پولهای افغانستان در بانک سویس و فقر گسترده ناشی بحرانهای چند لایه ، بیکاری و فقدان فرصتهای سرمایگذاری روبرو است.
از سوی دیگر، جنگهای خاورمیانه و اوکراین و پیامدهای اقتصادی و سیاسی ان، دامنه بی ثباتی و فشار بر جوامع آسیب‌ پذیر را گسترش داده است.
اما تراژدی مهاجران افغانستان به همین‌جا ختم نمیشود.

پاکستان در حال اخراج کتلوی مهاجرین بی پناه افغانستان از پدیده مهاجرت به هدف فشار بالای طالبان استفاده امنینی میکند، ایران و ترکیه که سالها میزبان میلیونها مهاجر بوده‌اند، خود با بحرانهای اقتصادی و سیاسی دست‌ وپنجه نرم میکنند.
مهاجران افغانستان در این دو کشور، نه از حمایت مالی و حقوقی کافی برخوردارند و نه از امنیت اقامتی مطمئن. خطر اخراج و بازگردانده‌شدن به سرزمینی که هنوز فاقد شرایط زندگی شرافتمندانه است، همواره بر سرنوشت انان سایه افکنده است.

اینجا یک پرسش جدی و یک اعتراض انسانی مطرح است: اروپا تا چه زمانی میخواهد از یک‌سو در معادلات قدرت، سیاستهای تحریمی و رقابتهای جهانی نقش داشته باشد و از سوی دیگر، در برابر قربانیان انسانی این سیاستها دروازه‌های خود را ببندد؟
آیا پذیرفتنی است که مردم افغانستان هزینه جنگها، رقابتهای اقتصادی و سیاستهای قدرتهای بزرگ را بپردازند، اما هنگام فرار از فقر، ناامنی و بی‌سرنوشتی، پشت مرزهای بسته اروپا متوقف شوند؟

ایا قرار است ایران و ترکیه برای همیشه بار بحران مهاجرتی را تحمل کنند که ریشه‌های آن فراتر از توان و مسوولیت این دو کشور است؟
ایران و ترکیه دیگر نباید به‌تنهایی مسوول مهار این بحران باشند. اگر اروپا مدعی دفاع از حقوق بشر، کرامت انسانی و ارزشهای دموکراتیک است، اکنون زمان ازمون این ادعاها است.
اروپا باید با بازنگری فوری در سیاستهای مهاجرتی خود، مسیرهای قانونی، امن و بشردوستانه را برای پذیرش مهاجران افغانستان از طریق ایران و ترکیه فراهم سازد؛ سهمیه‌های اسکان مجدد را افزایش دهد و اجازه ندهد انسانهای بی‌پناه قربانی اخراج، قاچاق انسان و مسیرهای مرگبار مهاجرت شوند.

جوامع اروپا:
مردم افغانستان نه طراح جنگهای شما هستند، نه تصمیم‌گیرندگان تحریمهای شما و نه بازیگران رقابتهای قدرت جهانی؛ اما سالها است بهای انسانی این سیاستها را میپردازند.
دیگر نمیتوان از عدالت سخن گفت، اما دروازه‌ها را به روی قربانیان بست؛ نمیتوان از حقوق بشر دفاع کرد، اما میلیونها انسان آواره را در مرزهای جغرافیایی و سیاسی سرگردان گذاشت.
زمان آن رسیده است که اروپا مسوولیت انسانی و سیاسی خود را بپذیرد.

اگر ایران و ترکیه توان ادامه این میزبانی سنگین را ندارند، اروپا باید دروازه‌های خود را برای پذیرش قانونی و انسانی مهاجران افغانستان باز کند.
این یک امتیاز سیاسی نیست؛ یک مسوولیت انسانی و آزمون صداقت ادعاهای تمدنی و حقوق بشری و مخصوصا پرداختن قرض به تاریخ دخیل بودن در جنگهایست که بر مبنایی گلوبالیزم و سیاستهای جهانی شدن به هدف دسترسی به منابع کشور های منطقه باید به افغانها بپردازند.

سید باقرشاه (احمدی)