وقتی پاکستان حمله می‌کند، بیش و پیش از طالبان، کرزی اتمر و چند چهره مخلوع و فراری پشتون‌تبار جمهوریتی واکنش نشان می‌دهند و خود را سرخ و کبود می‌کنند.
انگیزه‌های این افراد را به شرح زیر می‌توان توضیح داد:
۱- تظاهر به وطن‌دوستی. به قطع و یقین می‌توان گفت که این فقط یک تظاهر است. زیرا اگر برای اینها وطن مهم می‌بود، در نقش ستون پنجم در جمهوریت کار نمی‌کردند.
۲- تملق به طالبان و اظهار تعلق به آنان. کرزی هرچند به طالبان خدمات زیادی کرده و رهبران طالبان خود را مدیون او می‌دانند اما یگان طالب‌های کله‌خراب گاهی این سوال را مطرح می‌کنند که کرزی، آن جاسوس و مزدور امریکایی چرا در خانه امن است و سربازان جمهوریت تحت شکنجه و تعقیب؟ به این افراد کرزی پیام می‌دهد که من مدافع طالبان هستم.
۳- تلاش برای رهایی از عذاب وجدان. کرزی و اتمر و داووزی و محب و فضلی در شکل گیری وضعیت فعلی نقش دارند. آنان وقتی می‌بینند که طالبان زمینه بمباران کشور را فراهم کرده‌اند، دچار عذاب وجدان می‌شوند. هرچند قایل بودن وجدان به این افراد خود جای سوال دارد.

باید گفت که مسبب بمباران شدن کشور طالبان هستند. مسبب برگشت طالبان کرزی و غنی و حواریون قوم‌گرای آنان‌اند. پس همه مسوول و مقصراند و فکر می‌کنند که با محکومیت حملات پاکستان تقصیر را از خود دور می‌کنند.
و این‌که سیاسیون غیرپشتون به تظاهرهای کرزی باور می‌کنند، دورترین آدم‌ها از فهم و رموز سیاسی هستند.
کرزی ضمن محکومیت حملات پاکستان این را هم اضافه کرده که مردم افغانستان برغم اختلاف دیدگاه‌ها با طالبان، در برابر حملات پاکستان متحدند. اینجا کرزی بازهم خود را بجای مردم افغانستان قرار داده و مخالفت خود با طالبان را نیز مخالفت مردم با طالبان تلقی کرده است. در حالی که هر دو دروغ و بی‌بنیاد است. نه اتحاد مردم به این سادگی است که کرزی تبلیغ می‌کند و نه مخالفت مردم با طالبان از جنس مخالفت کرزی با این گروه.
فضلوی دست چپ غنی نیز از لزوم اتحاد مردم در برابر پاکستان حرف زده است.

هیچ کس طرفدار بمباران شدن کشورش از سوی یک کشور دیگر نیست اما اتحاد واقعی مردم در برابر حملات خارجی زمانی بوجود می‌آید که همه مردم در همه چیز مملکت شان شریک و صاحب اختیار باشند و احساس مالکیت به کشور را یک گروه قومی انحصار نکند. بیشترین ضربه به اتحاد ملی را کرزی و غنی و اطرافیان شان زدند و طالبان نیز پا جای پای همان‌ها گذاشته‌اند.

نورالله ولیزاده