کرزی و خلیلزاد در نقش وزیر خارجه طالبان کار می‌کنند. اصولاً باید وزیر دفاع طالبان و وزیر خارجه این گروه در برابر حملات واکنش نشان دهند. اما آنان خاموش‌اند و کرزی و خلیلزاد مانور وطن‌دوستی می‌دهند.
سروصدای کرزی و خلیزاد در واقع دو هدف را دنبال می‌کند. از یک طرف چون پای پاکستان در بین است، محکوم کردن و تاختن به پاکستان یک نوع وطن‌دوستی‌نمایی است که در میان عوام‌الناس می‌تواند برای کرزی و خلیل‌زاد(دو احیاگر و لابی بزرگ طالبان) محبوبیت ایجاد کند و از جانب دیگر، کمک به طالبان و پر کردن خلای سکوت مرگباری است که این گروه در برابر پاکستان ایجاد می‌کند.

کشته شدن غیرنظامیان در هر جنگی قابل نکوهش است. اما اگر کسی مسوول و عامل حملات پاکستان است، اون طالبان هستند. وقتی یک گروه توان دفاع از کشور را ندارد نباید رفتاری در پیش گیرد که موجب حمله دیگران به مردم شود. حمایت از تی تی پی و رفاقت با هند، سبب حملات پاکستان است.
کرزی و خلیلزاد اگر مردند و مردم دوست و وطن‌دوست، باید باید از طالبان بخواهند که یا به حمایت از تروریزم بین‌المللی پایان دهند یا از کشور دفاع کنند. وقتی این دو نفر این را گفته نمی‌توانند و یا نمی‌خواهند بگویند، باید سکوت کنند. ملا یعقوب حرف بزند. متقی حرف بزند. ملا هبت‌الله حرف بزند. اینها از ترس پاکستان خاموش‌اند.

باور من این است که کرزی و خلیلزاد به طالبان می‌گویند که شما خاموش باشید ما حرف می‌زنیم. برای کرزی و خلیلزاد حفظ حاکمیت قبیله‌ای مهم است. آنان به طالبان می‌گویند که در برابر پاکستان حرف نزنید که بیشتر مغضوب واقع نشوید.

نورالله ولیزاده