در هر جامعه‌ای، وجود جریان‌های فکری و ایدیولوژیک متفاوت کاملا عادی است. اما اگر این جریان‌ها در چارچوب قانون قرار نگیرند، جامعه را به سمت دوقطبی شدن، افراط‌گرایی و خشونت بی‌پایان می‌کشانند. وقتی قانون نباشد، گروه‌های ایدیولوژیک در پشت دین، قوم و طبقه سنگر می گیرند و با طرح شعارهای دروغین و عوام فریبانه و در واقع برای رسیدن به قدرت و ثروت، دست به خشونت می‌زنند و سرنگونی حکومت‌ها را هدف خود قرار می‌دهند. خطر این گروه‌ها وقتی بیشتر می‌شود که به کشورهای خارجی یا سرویس‌های جاسوسی وابسته باشند.

حقایق تاریخی و بویژه تجربیات نیم قرن جنگ و ویرانی در کشور ما و تداوم حاکمیت‌های ایدیولوژیک، بر این حقیقت تلخ گواهی می دهد.
این طرز فکر از این فرض غلط می‌آید که فقط یک گروه یا یک فرد صاحب حقیقت است و لذا هر گونه مخالفت را برای خود و‌ گروه خود نوعی تهدید و دشمنی می پندارد و نابودی هر جنبدهٔ مخالف خود را سرلوحهٔ کار خود قرار می دهد.

از عبدالرحمان و نادر گرفته تا امین و هیبت‌الله، با وجود تفاوت در شرایط تاریخی، در بسیاری از مبانی فکری، روش ها و رویکردهای شان مشترکات واضحی دیده می‌شود.
تجربه قرن بیستم هم نشان داده هر جا کسی یا جریانی ادعای انحصار حقیقت کرد، نتیجه چیزی جز استبداد، سرکوب و کشتار مخالف نبوده است. این طرز فکر، تحت هر اسم و رسمی، آخرش به تبعیض، بی عدالتی و پایمال شدن حقوق و کرامت انسانی می‌رسد.

برای رهایی از این وضع اسفبار، چاره‌ای جز مبارزه بی امان فکری با این نگرش نیست. چون زیست انسانی و آزادی مردم و کشور از چنگ چنین گروه‌های متعصب، واپس‌گرا و افراطی، فقط در نظامی ممکن میشود که هیچ فرد یا گروهی نتواند اراده و باور خود را با زور بالای دیگران تحمیل کند.

رزاق رحیمی