| لابیگران طالبان را میتوان بهمراتب زیانبارتر از جوانانی دانست که از سر ناآگاهی در صفوف طالبان قرار گرفتهاند. زیرا ناآگاهی یک آسیب است، اما دفاع آگاهانه از ظلم و محرومیت، یک انتخاب است | ||||
| تاریخ انتشار: ۲۰:۳۱ ۱۴۰۵/۳/۱۸ | کد خبر: 200310 | منبع: |
پرینت
|
|
لابیگران غربنشین طــالبان مضر تر و مخلتر از اصل طـــالبان اند.
به باور من، جوانانی که در صفوف طالبان قرار گرفتهاند، به اندازه لابیگران طالبان خطرناک و زیانبار نیستند. بسیاری از این جوانان از آگاهی و دانش کافی محروماند و ذهن آنان زیر تأثیر ایدئولوگهای متعصب شکل گرفته است افرادی که آنان را در چهارچوب محدود از اندیشه و جهانبینی محصور کردهاند. از این رو، نمیتوان مسئولیت آنان را با مسوولیت کسانی یکسان دانست که آگاهانه به دفاع از طالبان میپردازند.
اما چرا لابیگران طالبان مضرتر هستند؟
نخست، این افراد بهخوبی میدانند که طالبان چه بلایی بر مردم افغانستان به بار آوردهاند، اما آگاهانه وجدان و شعور خود را قربانی تعصب، منافع گروهی یا اهداف سیاسی میکنند. همین آگاهی، مسوولیت آنان را سنگینتر و عملکردشان را زیانبارتر میسازد.
دوم، بسیاری از این لابیگران، با وجود تحصیلات عالی و زندگی در جوامع پیشرفته، ارزشهای انسانی را فدای تعلقات قومی، زبانی و قبیلهای میکنند. ترجیح دادن این تعلقات بر کرامت انسان، یکی از بزرگترین خیانتها به روشنگری و روشنفکری در افغانستان است.
سوم، این افراد به اهمیت دولت، قانون و نهادهای مدرن باور دارند. زیرا خود در کشورهای زندگی میکنند که ثبات و رفاهشان بر پایه همین اصول بنا شده است. با این حال، برای افغانستان از نظامی دفاع میکنند که دولت را تضعیف کرده و آن را قربانی «امارت» ساخته است. امارتی که در آن حقوق و کرامت انسانها بهطور گسترده نقض میشود.
چهارم، لابیگران طالبان خود و خانوادههایشان در بهترین شرایط انسانی زندگی میکنند. فرزندانشان از حق آموزش برخوردارند، زنان خانوادهشان از آزادیهای مدنی بهره میبرند و از امکانات گسترده کشورهای میزبان استفاده میکنند. اما در همان حال، نسبت به محرومیت زنان، کودکان و شهروندان افغانستان از همین حقوق اساسی بیتفاوتاند و حتی گاه در توجیه این محرومیتها میکوشند.
به همین دلایل، لابیگران طالبان را میتوان بهمراتب زیانبارتر از جوانانی دانست که از سر ناآگاهی در صفوف طالبان قرار گرفتهاند. زیرا ناآگاهی یک آسیب است، اما دفاع آگاهانه از ظلم و محرومیت، یک انتخاب است.
دکتر ملک ستیز