سیاست و فساد یکی بی دیگری در افغانستان معنا نمی‌یابد‌؛ دو واژه‌ی مترادف و دو امر آمیخته به هم که سوخت سیاست‌بازی را در این ملک فراهم می‌آورند. این یک قاعده‌ی نانوشته است که ۹۹ درصد سیاست بازان افغانستان از آن پیروی می‌کنند.

چرا چنین است؟ چون کسی در اینجا سیاست‌مداران کم‌بغل را به رسمیت نمی‌شناسد و معیار سیاست‌‌گری سرمایه، خانه‌های بزرگ و مجلل و دسترخوان کلان و گسترده است. بنابر این سیاست در این سرزمین با رویکردی فساد‌جویانه و پیداگرانه آغاز می‌یابد. شمار بزرگ کنشگران سیاسی تمام تلاش خود را در راستای کسب بیشتر سرمایه با فرصت‌ها و ابزارهای سیاسی متمرکز می‌کنند تا معیارهای سیاست‌گری را تکمیل کنند.

بسیاری از آدم‌های خوب و بی‌سرمایه خطرهای سیاست‌ورزی را نمی‌پذیرند، اگر بپذیرند و وارد میدان هم شوند کسی آنها را جدی نمی‌گیرد. بنابراین عرصه برای گجستگان و فسادپیشه‌گان باز می‌شود و شر جای خیر را می‌گیرد.

منظور من از این یادآوری این بود که درین سالها رسانه‌های همگانی و اجتماعی و دیگر کانال‌های ارتباطی مملو از انتقاد از فساد سیاست‌مداران افغانستان است. در حالی‌که سیاست در این کشور با فساد نفس می‌کشد و سرمایه‌های بادآورده‌ی سیاسی، بنیاد سیاست در افغانستان است. در این‌جا هم مردم مقصر اند که به فاسدان و گجستکان سیاسی اقتدا می‌کنند و هم آدم‌های خوب که میدان‌ها را برای بدان باز می‌گذارند.

سیاست در اصل راهی برای رسیدن به اقتدار است و اقتدار ابزاری برای حفظ حاکمیت و خیرات عمومی. امری که در افغانستان همیشه وارونه دیده می‌شود.

عزیزالله آریافر