در ابتدا لطفاً مرا ببخشید و این مطلب را تا انتها بخوانید. مرا ببخشید چون در میانه این جنگ تمایلی به نوشتن تحلیل‌های طولانی نداشتم.
اما مسائلی وجود دارد که مجبورم آن‌ها را توضیح دهم؛ پس از آنکه سیلی از پیام‌ها و تماس‌ها درباره ناراحتی برخی از موضع حمایتی‌ام نسبت به ایران دریافت کردم، یا آن‌طور که بعضی می‌گویند، اینکه به نفع آن تبلیغ می‌کنم. میان سرزنش‌کنندگان، هشداردهندگان، نصیحت‌کنندگان و دلسوزان از همه شما سپاسگزارم و قدردان نگرانی‌تان هستم.
اما می‌خواهم همه خوانندگان و دوستان بدانند که من از بیان موضعم یا تأثیر آن هراسی ندارم. پس نگران نباشید.
و می‌خواهم چند حقیقت مهم را بدانید:
▪️ من سنی شافعی هستم و به باور و مذهبم افتخار می‌کنم. شیعه نیستم، اما شیعیان را برادرانی می‌دانم که با آن‌ها دین، تاریخ و سرنوشت مشترک داریم.
▪️ من سوسیالیست سکولار هستم. به خلافت‌های مذهبی، فرقه‌ای یا قومی اعتقادی ندارم. بنابراین با نگاه عینی به همه می‌نگرم.
▪️ من از انصارالله نیستم و هیچ ارتباط شخصی، سازمانی یا سیاسی با جنبش حوثی ندارم. در شیوه اداره و نحوه برخوردشان با مسائل داخلی و بین‌المللی کاملاً با آن‌ها اختلاف دارم. درباره حاکمان کشورها بر اساس منطقه، مذهب یا حزبشان قضاوت نمی‌کنم.
لطفاً این حقایق را به‌درستی درک کنید.
بدانید که موضع حمایتی من نسبت به ایران، موضع هر انسان آزاد و شریفی در سراسر جهان است که وابستگی و تحقیر را نمی‌پذیرد.
ایران آخرین دژ اسلام و قومیت، دروازه شرق و صخره‌ای است که حضورش تعادل تصمیم‌گیری در منطقه را حفظ می‌کند. اگر سقوط کند، منطقه به حاشیه‌ای تابع در نظم نوین جهانی آینده تبدیل خواهد شد. و همین کافی است.
اما پرسش اصلی که به‌دنبال پاسخ آن هستید: آیا ایران شکست خواهد خورد؟
پیش از پاسخ باید بدانید وقتی می‌گویم نه، از روی تعصب یا جانبداری نیست؛ در ابتدای متن توضیح دادم که چه کسی هستم.
می‌گویم نه!!
چون پژوهشگر تاریخ، جغرافیا، سیاست و منازعات هستم و در مدیریت بحران تخصص دارم.
می‌دانم چه رخ می‌دهد، چرا رخ می‌دهد و هدف آن چیست.
ایران فقط یک نظام، افراد، حزب یا گروه نیست.
ایران تمدنی هفت‌هزارساله است.
تشیع چهارده قرن قدمت دارد؛ باوری ریشه‌دار، اعتقادی و مقاوم. از امویان تا عباسیان، سلجوقیان، ایوبیان، ممالیک و عثمانیان ــ آیا همه آن پادشاهی‌ها و امپراتوری‌ها توانستند فارس را اشغال کنند یا اندیشه شیعی را از میان ببرند؟
تاریخ را خوب مرور کنید؛ شما را به چالش می‌کشم.
ایران فقط یک نظام یا افراد نیست؛ ایران یک اندیشه و باور است.
ائتلاف بین‌المللی، غرب و آمریکا با همه توان نظامی و پیشرفت خود در افغانستان جنگیدند. در نهایت عقب‌نشینی کردند و افغانستان را به طالبان سپردند؛ همان گروهی که برای نابودی‌اش وارد شده بودند.
چرا؟
چون با افراد یا یک گروه نمی‌جنگیدند؛ با یک اندیشه و باور می‌جنگیدند.
اسرائیل با همه قدرت و پیشرفت خود توانست از گروه‌های مهاجر پراکنده، دولتی قدرتمند بسازد و به بازیگری اثرگذار در سیاست بین‌الملل تبدیل شود.
در غزه با گروهی جنگید ، در منطقه‌ای کوچک، با پیشرفته‌ترین صنایع نظامی. آیا توانست حماس را از بین ببرد؟
چون حماس هم یک اندیشه و باور است.
می‌دانید چرا آمریکا در عراق، سوریه و لیبی پیروز شد؟
چون آن نظام‌ها حزبی بودند و ریشه عمیق دینی نداشتند. و حتی آنجا هم پیروزی نظامی کامل حاصل نشد. تغییر از درون رخ داد. تنها تحول داخلی است که نتیجه را تعیین می‌کند. قدرت نظامی به‌تنهایی نمی‌تواند پیروزی پایدار یا تغییر واقعی ایجاد کند.
می‌دانید چرا می‌گویم ایران نه شکست خواهد خورد و نه پیروز مطلق خواهد شد؟
* چون بقا، خود پیروزی واقعی است. کسانی که با ایران می‌جنگند، تاریخ را به‌خوبی نخوانده‌اند.
* حاکمان امروز منطقه عمدتاً فرزندان پادشاهان، امیران و رؤسا هستند. بسیاری در دانشگاه‌های غربی و آمریکایی تحصیل کرده‌اند و گمان می‌کنند جنگ مانند بازی‌های پلی‌استیشن است.
* مدیران نظام جهانی نیز گمان می‌کنند پول و قدرت برای به زانو درآوردن رقبا کافی است و فراموش می‌کنند انسان‌هایی هستند که آزادی، شرافت و ایمانشان را رها نمی‌کنند.
می‌دانید چه کسانی در این جنگ تاریخ را می‌فهمند؟
فقط دو طرف:
بنیامین نتانیاهو و نظام ایران. این دو، طرف‌های واقعی جنگ هستند.
بقیه یا خدمتگزارند، یا یاری‌دهنده، یا تماشاگر.
امیدوارم پیامم رسیده باشد.

نویسنده: صادق‌الجابری
مترجم: محمدمیرویس غیاثی