چهرهٔ سیاه جهان سرمایه‌داری: فساد، جنگ، نسل‌کشی، تحریم، قاچاق انسان، تجارت، شکنجه و تجاوز جنسی به کودکان!
جهان امروز تصویری غم‌انگیز و تکان‌دهنده از سقوط تمدن غرب را به نمایش می‌گذارد: سیاست بازان فاسد که با جنگ، نسل‌کشی، تحریم‌های ظالمانه و آدم‌ربایی سیاسی، نظم طبیعی و انسانی را لگدمال می‌کنند، سرزمین‌ها را اشغال و منابع طبیعی را غارت می‌کنند، با تحمیل فقر، سوءتغذیه و نابودی محیط زیست، زندگی میلیون‌ها کودک و خانواده را به بحران می‌کشانند، و در پس پرده، تروریسم، قاچاق انسان، تجارت، شکنجه و تجاوز جنسی به کودکان جریان دارد. این‌ها ابزارهایی هستند برای حفظ سلطهٔ سرمایه‌داری بر جهان.

این پژوهش که توسط آقای لورنزو ماریا پاچینی، دانشیار فلسفهٔ سیاسی و ژیوپلیتیک در دانشگاه UniDolomiti در بلونو، ایتالیا، و UniCampus HETG در ژنو، سوییس انجام شده است، تلاشی است برای روشن کردن گوشهٔ از این تاریکی. این اثر در شش فصل تدوین شده و در صورت فراهم شدن فرصت، فصل‌های دیگر آن نیز ترجمه و در اختیار علاقه‌مندان قرار خواهد گرفت تا تصویری جامع و دقیق از چهرهٔ کثیف واقعی سرمایه‌داری و طبقهٔ حاکم بورژوازی ارایه شود. هدف، نشان دادن سازوکارهای قدرت، فساد و جنایتی است که هر روز در گوشه‌ای از جهان تکرار می‌شود و برای درک آن، باید پرده‌ها کنار زده شوند.
برای فهم بهتر این سازوکارها و جنایات، اکنون ترجمهٔ فصل اول این پژوهش را برای شما تقدیم می‌کنم تا نخستین پنجره به چهرهٔ سیاه واقعی جهان سرمایه‌داری گشوده شود.

حماسهٔ اپستین: فصل اول، آقای کلینتون؛
با انتشار اخیر عکس‌ها، به نظر می‌رسد منتقدان کلینتون جای پای جدیدی برای بازگشایی فصلی که رییس جمهور سابق مدت‌ها تلاش کرده بود ببندد، پیدا کرده‌اند.
مقدمهٔ ضروری
من معمولاً در مورد این موضوعات نمی‌نویسم، اما این بار ماجرا دارد جالب می‌شود. پروندهٔ اپستین جعبهٔ پاندورا است که بسیاری از دسیسه‌های قدرت و عملکرد برخی از مکانیسم‌های ژیوپلیتیکی در حال حاضر را آشکار می‌کند. به همین دلیل، مجموعه‌ای از مقالات حماسهٔ اپستین را به بررسی برخی جنبه‌های مرتبط با این ماجرای پیچیده اختصاص خواهم داد.

اول از همه، باید توجه داشت که منابع، حداقل تا حدی، از همان ابتدا دارای نقص بوده‌اند. فایل‌هایی که رسماً توسط وزارت دادگستری ایالات متحده منتشر شده‌اند، عمدتاً عکس‌های بی‌اهمیت و مقدار زیادی فایل پی دی اف از آنچه در محل اقامت اپستین پیدا شده است، هستند. بیشتر اسناد به‌شدت سانسور شده‌اند و نوارها یا مربع‌های سیاه هویت و جزییات مهم مطالب را پنهان می‌کنند. این امر تفسیر صحیح و جامع مطالب موجود را بسیار دشوار می‌کند.
با این حال، هدف ارایه گزارشی جامع از کل ماجرا نیست، وظیفه‌ای که ما با کمال میل به روزنامه‌نگاران تحقیقی واگذار می‌کنیم، بلکه هدف، برانگیختن تأمل دربارهٔ استراتژی کوتاه‌مدت و بلندمدت پشت این پرونده است. انتشار این اسناد بخشی از طرحی است که اهمیت آن هنوز برای ما روشن نیست. این تحولی است که در سراسر غرب در حال وقوع است، گذار از دنیای سیاست قدیمی به دنیای نوین، از طریق کنار رفتن بسیاری از نقاب‌ها.
با این حال، بزرگترین مشکل همچنان ادامه دارد و آن چیزی است که در آینده رخ خواهد داد.

زمینه: آنچه این روزها اتفاق می‌افتد؛
جدیدترین اسناد منتشر شده در مورد پروندهٔ اپستین، در دسامبر ۲۰۲۵، شامل هزاران سند، عکس و پرونده تحقیقاتی جدید از وزارت دادگستری و کمیتهٔ نظارت مجلس است. این اسناد حاوی تصاویر چهره‌های برجسته مرتبط با اپستین، جزییات سفرها و املاک او، رونوشت‌های هیات منصفه و گزارش‌های تحقیقاتی، از جمله شکایت اف‌بی‌آی در سال ۱۹۹۶ دربارهٔ پورنوگرافی کودکان و آزار و اذیت ادعایی است. بسیاری از اسناد برای محافظت از قربانیان به شدت سانسور شده‌اند، اما برخی صفحات کاملاً سیاه شده‌اند و این امر انتقاد دموکرات‌ها و جمهوری‌خواهان را به دلیل عدم شفافیت برانگیخته است.

در میان افشاگری‌های جدید، عکس‌هایی از جزیرهٔ کوچک سنت جیمز اپستین، ایمیل‌هایی از املاک او که به چهره‌های سرشناس اشاره دارند، و یک دقیقه ویدیوی گمشده از سلول او قبل از مرگش دیده می‌شود. این انتشار همچنین شامل رونوشت و فایل صوتی مصاحبه با گیسلاین مکسول، و همچنین اسناد ضمیمهٔ دادگاه و گزارش‌های پرواز است. وزارت دادگستری اعلام کرده است که چند صد هزار سند به صورت دسته‌ای منتشر خواهد شد و انتظار می‌رود در هفته‌های آینده تعداد بیشتری منتشر شود.
بنا به گزارش‌ها، برخی اسناد، از جمله عکسی مرتبط با رییس جمهور ترامپ، از انتشار اولیه حذف شده‌اند و جنجال بیشتری به پا کرده و خواستار شفافیت کامل شده‌اند. آخرین دسته از اسناد همچنان به بحث‌های عمومی و سیاسی در مورد مسوولیت و دامنه شبکهٔ اپستین دامن می‌زند.

هی، بیل!
اولین کسی که باید به او اشاره کرد، بیل کلینتون، رییس جمهور سابق آمریکا است.
در یکی از عکس‌ها، او روی یک جت خصوصی نشسته، لبخندی آرام دارد و چهره‌اش کمی برافروخته است، در حالی که یک زن جوان بلوند (موطلایی) روی دستهٔ چوکی‌اش لم داده است. در عکس دیگری، او بدون پیراهن، در جکوزی گرم لم داده و دستانش پشت سرش قلاب شده است. صورت فرد کناری با یک جعبهٔ سیاه پوشانده شده است. در تصاویر دیگر، او در کنار میک جگر در حالی که پیراهن و ژاکت شیک پوشیده است، لبخند می‌زند. در تصویر دیگری، او در یک استخر سرپوشیده لوکس با روکش مرمر به همراه گیسلاین مکسول، یکی از چهره‌های کلیدی در سازمان قاچاق جنسی جفری اپستین، شنا می‌کند. و سپس، دوباره لبخند می‌زند، یک پیراهن ابریشمی تزیین‌شده پوشیده و در کنار خود اپستین ایستاده است.

رهبر قدرتمند دموکرات‌های آمریکا بدون شک یکی از افراد بسیار مهم در اسناد اپستین است. کلینتون در ربع قرن پس از ترک سمت خود با دقت تلاش کرده است تا رسوایی‌های شخصی که دوران ریاست جمهوری‌اش را رقم زده بود، پشت سر بگذارد. امروز، در ۷۹ سالگی، او زندگی معمولی یک دولتمرد سابق را دارد: سفر به سراسر جهان برای کنفرانس‌ها و بزرگداشت‌ها، نوشتن خاطرات و رمان‌های سیاسی، و ادامهٔ کار بنیاد خیریه‌اش. اما این برای فرار از اتهامات جدی که پرونده‌های اپستین بی‌سروصدا آشکار می‌کنند، کافی نیست، یعنی جنبه‌های کمتر نهادی شخصیت کلینتون، مانند تمایل او به روابط خارج از ازدواج، تصمیمات عجولانه و نوعی تکانشگری.
در سال ۲۰۱۷، کلینتون در مرکز اتهامات متعددی قرار داشت، از آزار جنسی گرفته تا نمایش‌های بدون رضایت و تجاوز جنسی، اتهاماتی که او همیشه رد کرده است. اما اکنون، با پرونده‌های اپستین، چه می‌شود؟ کلینتون در خاطرات خود که در سال ۲۰۲۴ منتشر شد، نوشت که تنها دو «برخورد کوتاه» با اپستین داشته است: یکی در دفترش در هارلم و دیگری در محل اقامت این سرمایه‌دار در نیویورک. بین سال‌های ۲۰۰۲ و ۲۰۰۳، کلینتون اعتراف کرد که چندین بار با جت اپستین به همراه کارکنان و اسکورت سرویس مخفی او برای حمایت از فعالیت‌های بنیادش پرواز کرده است. او توضیح داد که در ازای این پرواز، «یک یا دو ساعت» را به گفتگو دربارهٔ سیاست و اقتصاد اختصاص داده است.

او نوشت:
«این محتوای مکالمات ما بود. اگرچه آن سفرها به من اجازه داد تا از پروژه‌های بنیاد بازدید کنم، اما سوار شدن به هواپیمای اپستین ارزش سال‌ها سؤال و جواب را نداشت.»
این بخش با جمله‌ای که شاید از خود تصاویر افشاگرانه‌تر باشد، به پایان می‌رسد:
«کاش هرگز او را ملاقات نکرده بودم.»
وزارت دادگستری اعلام کرده است که اسناد بیشتری در هفته‌های آینده منتشر خواهد شد. با این حال، اهداف سیاسی بخش اول افشاگری‌ها واضح به نظر می‌رسد: منحرف کردن توجه از احتمال دخالت ترامپ در این رسوایی و تمرکز بر کلینتون.
انتشار این تصاویر بعید است که به مشکلات سیاسی کلینتون در رابطه با اپستین پایان دهد. ماه‌هاست که کلینتون‌ها سعی کرده‌اند از حضور مستقیم در کمیتهٔ نظارت مجلس به عنوان بخشی از تحقیقات اپستین خودداری کنند. چنین جلسه‌ای استثنایی خواهد بود: هیچ رییس جمهور سابقی از سال ۱۹۸۳، زمانی که جرالد فورد در جشن‌های دویستمین سالگرد قانون اساسی این کار را انجام داد، در برابر کنگره شهادت نداده است. انتشار این عکس‌ها می‌تواند فشار عمومی را برای مشارکت آشکار این زوج در تحقیقات افزایش دهد و سؤالاتی را در مورد روایت کلینتون از وقایع مطرح کند که بر اساس آن، او از جرایم اپستین بی‌اطلاع بوده و پس از انتشار اولین گزارش‌های تحقیق در سال ۲۰۰۵، تمام روابط خود را قطع کرده است.

در چندین مورد، نه تنها اتهامات، بلکه خودِ شاکیان نیز در صحنهٔ سیاسی مطرح شده‌اند: در سال ۲۰۱۶، کمتر از دو ساعت قبل از دومین مناظرهٔ ریاست جمهوری، ترامپ و مدیر کمپین انتخاباتی‌اش، استیون کی. بنن، یک کنفرانس مطبوعاتی بداهه با سه زن ترتیب دادند که ادعا می‌کردند پس از گزارش آزار جنسی توسط کلینتون‌ها بی‌اعتبار یا نادیده گرفته شده‌اند. در سال ۲۰۱۹، چند ساعت پس از مرگ اپستین در سلولش، ترامپ دوباره یک تیوری توطئهٔ بی‌اساس را در رسانه‌های اجتماعی مطرح کرد که کلینتون را به مرگ این سرمایه‌دار مرتبط می‌کرد. از آن زمان، ترامپ همچنان ادعا می‌کند که کلینتون زمان زیادی را در جزیرهٔ خصوصی اپستین گذرانده است، اتهامی که رییس جمهور سابق همیشه آن را رد کرده و توسط سوزی وایلز، رییس کارکنان کاخ سفید، و خود گیسلاین مکسول نیز رد شده است.

ریاست جمهوری بیل کلینتون با چندین رسوایی بزرگ همراه بود که قابل توجه‌ترین آن‌ها ماجرای مونیکا لوینسکی بود. در اواخر دههٔ ۱۹۹۰، کلینتون، رییس جمهور وقت ایالات متحده، به داشتن رابطه نامناسب با مونیکا لوینسکی، کارآموز کاخ سفید، متهم شد. پس از ماه‌ها انکار، کلینتون سرانجام به داشتن «تماس صمیمانهٔ نامناسب» با لوینسکی اعتراف کرد و آن را یک شکست شخصی و خطا در قضاوت خواند. انکارهای اولیهٔ او تحت سوگند منجر به اتهامات شهادت دروغ و ممانعت از اجرای عدالت شد که در نهایت به استیضاح او توسط مجلس نمایندگان در سال ۱۹۹۸ انجامید. کلینتون توسط سنا تبرئه شد، اما همچنان به شدت تحت تأثیر این رسوایی قرار داشت.
علاوه بر ماجرای لوینسکی، کلینتون با جنجال‌های دیگری نیز روبه‌رو بود. رسوایی وایت‌واتر شامل ادعاهایی مبنی بر عدم صلاحیت مالی مربوط به یک سرمایه‌گذاری ناموفق در املاک و مستغلات در آرکانزاس بود که کلینتون و همسرش هیلاری در آن سرمایه‌گذار بودند. اگرچه این تحقیقات منجر به اتهامات جنایی علیه کلینتون‌ها نشد، اما بخش عمده‌ای از دورهٔ دوم ریاست جمهوری کلینتون را به خود اختصاص داد و به ایجاد فضایی از سوءظن پیرامون دولت او کمک کرد.

در میان شاکیان کلینتون، پائولا جونز بود که در سال ۱۹۹۴ به دلیل آزار جنسی از او شکایت کرد. رییس جمهور سابق این پرونده را بدون پذیرش گناه، با پرداخت ۸۵۰ هزار دالر خارج از دادگاه حل و فصل کرد. زنان دیگری مانند کاتلین ویلی نیز ادعاهای مشابهی مطرح کرده‌اند، اگرچه کلینتون همیشه هرگونه تخلف را رد کرده است.
با این حال، تنها جمهوری‌خواهان نیستند که ادعاهای تجاوز و آزار جنسی را باری سیاسی برای کلینتون می‌دانند. حتی در درون حزب دموکرات، اگرچه فاصله‌گذاری چشمگیری صورت نگرفته است، اما تلاش تدریجی برای کنار گذاشتن رییس جمهور سابق به حاشیه ادامه دارد. حضور او در مبارزات انتخاباتی در مقایسه با گذشته کاهش یافته است، به طوری که برخی از نامزدها ترجیح می‌دهند از او به طور کلی دوری کنند. در کنوانسیون دموکرات‌ها در سال ۲۰۲۰، کلینتون کمتر از پنج دقیقه در یک سخنرانی از پیش ضبط شده که قبل از ساعات پربیننده پخش شد، حضور داشت. چهار سال بعد، او به صحنه بازگشت و ۲۷ دقیقه صحبت کرد، که بسیار بیشتر از زمان تعیین شده بود.

با انتشار اخیر عکس‌ها، به نظر می‌رسد منتقدان کلینتون جای پای جدیدی برای بازگشایی فصلی که رییس جمهور سابق مدت‌ها سعی در بستن آن داشت، پیدا کرده‌اند. و این تنها آغاز کشف پوسیدگی موجود در دنیای دموکرات‌های آمریکا … و همچنین در دنیای جمهوری‌خواهان است.

لورنزو ماریا پاچینی
۲۴ دسامبر ۲۰۲۵
مترجم: م. نوری