سرشار از تهی؛ (فیتیلهٔ قوم‌گرایی را پایین بکشید و به واقعیت‌ها توجه کنید).
جمعیت مسلمانان دو میلیارد و جمعیت یهودیان ۱۴ میلیون است. اگر همین نسبت را در کل تاریخ تعمیم بدهیم، می‌توان نتیجه گرفت که جمعیت یهودیان هموراه، در مقایسه با مسلمانان بسیار ناچیز بوده است؛ اما آمار اختراع و اکتشاف یهودیان در مقایسه با مسلمانان حیرت‌آور است. تنها در جوایز نوبل، یهودیان ۱۶ برابر مسلمانان جایزه کسب کرده‌اند؛ یعنی یهودیان ۱۶۰۰ درصد از مسلمانان بیش‌تر جایزه بدست آورده‌اند.

حال که معدود افرادی از جامعهٔ سادات و هزاره به عنوان درصدی ناچیزی از جامعهٔ مسلمانان، به جان هم افتاده‌اند و هر دسته با طمطراق برای خود طبل افتخار می‌زند و طرف مقابل را تحقیر می‌کند، باید از این دو قوم به‌شدت باافتخار پرسید: تا حالا چند نفر سید یا چند هزاره جایزهٔ نوبل کسب کرده‌اند؟ اکتشافات هزاره‌ها چقدر بوده، اختراعات سادات چه اندازه بوده است؟ تا حال، جامعهٔ هزاره و سادات چند نفر فیزیک‌دان، ریاضی‌دان، شیمی‌دان و اقتصاددان برجسته در سطح جهانی به جامعهٔ بشری تقدیم کرده‌اند؟ چند نفر سید یا هزاره در ناسا کار می‌کنند؟ جواب همه، در یک کلمه خلاصه می‌شود: هیچ.

حتی بالاتر از این، جمعیت هزاره‌ها و سادات تقریباً برابر جمعیت اسراییل است. آیا این‌ها توان دفاع از خود در برابر طالبان را دارند؟ نمی‌گویم دفاع؛ آیا اختیار و اراده‌ای بر سرنوشت خود دارند؟ آیا حتی می‌توانند بر اساس سلیقه خود ریش خویش را اصلاح کنند؟ باز هم جواب منفی است.
وقتی چنین است، آیا این حرف‌های باطل، تهوع‌آور و بی‌پایه، این افتخارتراشی‌های قومی، این طبل‌نوازی‌های توخالی و این تحقیر یکدیگر، به قدرت‌مند شدن جامعهٔ هزاره و سادات کمک می‌کند و وضعیت را بهبود می‌بخشد؟ باز هم جواب منفی است.

آنگاه می‌توان گفت: سخنان واهی و طبل‌های خالی «اناالرجل» در فضای مجازی هیچ ثمری ندارد و دردی را از جامعه سنتی، فقیر و مورد تبعیض دوا نمی‌کند و تنها کارکرد آن، اثبات پوچ‌گرایی گوینده است.
پس بهتر است دور این حرف‌های بی‌اساس را خط کشید. باید به فکر روز مبادا بود. باید راه‌هایی را جستجو کرد که به قدرت‌مند شدن جامعه کمک می‌کند؛ و آن چیزی نیست جز آموزش، تخصص در دانش‌های کاربردی روز و اقتصاد شکوفا.

سید جواد سجادی