دو زندانی که از زندان مرکزی هرات آزاد شده‌اند، گفتند که ازدحام شدید، تاخیر در توزیع غذا و دشواری دسترسی به آب و وسایل ضروری از مشکلات این زندان است.
آنان همچنین گفتند با زندانیانی روبه‌رو شده‌اند که مدعی بودند پیش از انتقال به زندان مرکزی، برای گرفتن اعتراف در بازداشتگاه‌های طالبان شکنجه شده‌اند.
روایت این دو منبع درباره شرایط داخل زندان بر مشاهدات مستقیم آنان در دوره حبس استوار است.
زندانیان آزادشده می‌گویند که زندان مرکزی هرات ظرفیت پذیرش نزدیک به سه هزار زندانی را ندارد و باعث ازدحام شده است. چنانچه، در برخی اتاق‌ها بین ۶۰ تا ۱۰۰ زندانی نگهداری می‌شوند.

یکی از زندانیان آزادشده گفت که مسجد زندان تنها بخشی بود که فضای بازتری داشت. آنان گفتند که بیماران، سالمندان، افراد دارای معلولیت و کسانی که تازه جراحی شده بودند نیز در همین محیط پرازدحام نگهداری می‌شدند.
طالبان در سنبله سال گذشته اعلام کرد که در زندان هرات بیش از ۲۷۰۰ نفر، از جمله ۳۵۰ زن و ۱۰۰ کودک نگهداری می‌شوند. به گفته این گروه، زندانیان به برنامه‌های آموزشی و خدمات صحی تحت حمایت نهادهای بین‌المللی دسترسی دارند.

یکی از زندانیان آزادشده گفت که غذای ظهر معمولاً ساعت دو تا سه بعدازظهر توزیع می‌شد و غذای شب نیز گاهی با تاخیر به زندانیان می‌رسید.
به گفته او، بسیاری از زندانیان در فاصله میان وعده‌های غذایی مجبور می‌شدند کیک، کلچه و دیگر مواد غذایی را از کانتین داخل زندان بخرند. او گفت که این وضعیت برای زندانیان بیمار، سالمندان و افرادی که پول نداشتند دشوارتر بود.
این منبع همچنین گفت که در هر اتاق فردی به نام «کلان اتاق» مسوول توزیع سهمیه‌ها بود و در برخی موارد همه نان اختصاص‌یافته به زندانیان توزیع نمی‌شد. به گفته او، بخشی از نان خشک بعداً فروخته می‌شد.
یکی از این زندانیان گفت که دسترسی به آب نیز برای زندانیان مشکل بود. به گفته او، بوتل‌های خالی آب جمع‌آوری می‌شد و زندانیان نمی‌توانستند در آن‌ها آب ذخیره کنند. در نتیجه، افرادی که توان مالی داشتند ناچار بودند بارها آب بوتلی بخرند.

به گفته این دو زندانی، ورود هرگونه کفش و دمپایی از بیرون به داخل زندان ممنوع یا با محدودیت‌های شدید همراه است، چراکه در حکومت پیشین و هم در دوره طالبان، بارها از این کفش‌ها برای قاچاق و جاسازی مواد مخدر استفاده شده است.
او گفت زندانیان باید به همین دلیل، دمپایی مخصوص زندان را به قیمت هر جوره ۸۰ افغانی از کانتین داخل محبس بخرند، در حالی که به گفته آنان، قیمت همان دمپایی در بازار حدود سی تا پنجاه افغانی است.

یکی از زندانیان آزادشده گفت که با زندانیانی روبه‌رو شده که پیش از انتقال به زندان مرکزی، در حوزه‌های امنیتی طالبان شکنجه شده بودند. به گفته او، شماری از این افراد مدعی شدند که از پا در داخل چاه آویزان شده بودند.
این منبع گفت که شکایت از بدرفتاری ماموران طالبان در میان افرادی که به سرقت متهم بودند بیشتر شنیده می‌شد. او افزود که یکی از زندانیان متهم به سرقت به او گفته بود که ماموران هنگام بازجویی، سرش را چند بار زیر آب فرو برده بودند.

به گزارش اینترنشنال، نهاد حقوق بشری «رواداری» در جوزای ۱۴۰۴ با ۳۴ زندانی آزادشده، شامل هفت زن، گفتگو کرد. همه آنان از شکنجه جسمی یا روانی سخن گفتند و ۳۲ نفر شکنجه جسمی را گزارش دادند. محرومیت از درمان، دسترسی‌نداشتن به وکیل و غذای ناکافی نیز در میان شکایت‌های آنان بود.
اداره پناهندگی اتحادیه اروپا نیز گفت که نهادهای حقوق بشر به بازداشتگاه‌های افغانستان دسترسی ندارند. این اداره به ازدحام، بازداشت طولانی پیش از محاکمه و دسترسی‌نداشتن زندانیان آسیب‌پذیر به کمک حقوقی اشاره کرده است.

زندانیان آزادشده خواستار بررسی مستقل ادعاهای مطرح‌شده شدند. آنان گفتند دسترسی به آب، غذا، درمان، کرامت انسانی و روند عادلانه باید برای همه زندانیان، صرف‌نظر از اتهام یا جرم آنان، حفظ شود.
یکی از این دو زندانی گفت که آموزش‌های فنی و حرفه‌ای برای زندانیان یکی از ویژگی‌های زندان مرکزی هرات است که زندانیان را با فعالیت‌های حرفه‌ای آشنا می‌کند. به گفته او، اگر زندانی بخواهد بسیاری از حرفه‌ها در زندان هرات آموزش می‌بیند.
این زندانیان دوزاده حرفه را می‌توانند در زندان بیاموزند.
هرات سومین زندان بزرگ پس از‌پلچرخی و بگرام در کابل را دارد.

عبدالسلام حنفی، معاون اداری ریاست‌الوزرای طالبان، در ۱۹ اسد از زندان هرات دیدار کرد.
در خبرنامه طالبان آمده است که او چگونگی توزیع غذا، خدمات صحی، شرایط نگهداری و رسیدگی به مشکلات زندانیان را بررسی کرد و از مسوولان خواست حقوق زندانیان را رعایت کنند. مسوولان زندان نیز وعده دادند که برای بهبود خدمات تلاش کنند.

یکی از این زندانیان گفت که یک مرد چینی نیز در زندان هرات نگهداری می‌شود که زندانیان نام اصلی او را نمی‌دانند و او را «جانسون» صدا می‌زنند. به گفته این منبع، پرونده این مرد حقوقی است و یک شهروند افغانستان مدعی است که از او طلب دارد.
پنگ جن‌وی، شهروند چینی و تاجر سنگ‌های قیمتی و فعال در بخش معادن افغانستان، سال گذشته در هرات به‌دنبال شکایت شریک تجارتی‌اش محاکمه و زندانی شد.
همسرش در میزان ۱۴۰۴ گفته بود که او همچنان زندانی است.
یکی از دو زندانی گفت که این شهروند چین از امکانات لازم برخوردار نبود و تنها یک کتاب ترجمه شده فارسی به چینی در اختیار داشت.

کد (9)