هفت راهکار، برای جلوگیری از مرگ شهر کابل!
داعیه این بحث را 15 سال قبل در جهان «فیسبوک» باز کرده بودم، حرف ما این بود اگر حکومت و مردم در همکاری یکدیگر راهکار های ذیل را رعایت نکنند، بی شک که شهر کابل از بی آبی به شهر ارواح تبدیل خوهد شد، یعنی ساکنین شهر کابل به علت بی آبی به ولایات دیگر مسکن گزین میشوند و شهر خالی از سکنه میگردد...
زیرا آب شهر کابل به علت پخته سازی جوی ها، سرک های فرعی و کوچه هامطلق از منابع زمین مصرف میشوند و هرگز دوباره جذب زمین نمیشود.

بدبختانه از یکسو روند ساخت و ساز بلند منزل ها درشهر کابل به سرعت جریان دارد، این بدان معنی است که روند پایان رفتن سطح آب را 50 درصد سرعت بخشیده است، ازسال 1380 هجری شمسی تا سال 1390 سالانه سطح آب در حدود 3 الی 4 متر پایان میرفت اما درسال های 1390 الی 1400 به 6 الی 7 متری تکثیر یافت و اما این روند از سال 1400 هجری شمسی تاکنون به دلیل سرعت ساخت و ساز بلند منزل ها و بلاک ها، ورود گروهی مهاجرین از کشور های همسایه، انتقال فامیل های مسئولین و کارمندان جدید، دولتی به شهر کابل و تراکم نفوس به 10 الی 12 متری افزایش یافته است؛ اگر به همین منوال مردم و دولت با کمال غفلت پیش بروند، سطح آب در عمق زیر 200 متر میرسد، آنگاه ماشین های دست ساز (کوبه ای) توان حفر بیشتر از 200 متر را ندارند و حفر چاه توسط دستگاه «برمه ای») بیشتر از ده برابر هزینه دارد که مخارج و هزینه آن از توان حتا سرمایه دار ها هم به دور است و تا 5 سال آینده مردم این شهر را جوقه- جوقه ترک خواهند گفت و آن گاه قیمت خانه های شخصی به 70 الی 95 درصد تقلیل (کاهش) خواهد یافت.

راهکار ها:
- جبراَ دولت و مردم مکلف و موظف اند، درحویلی ها و محلات دولتی چاه های به عمق 10 متر حفر نمایند و تمام آب پای شویه و آشپزخانه ها را به آن چاه رخ نمایند تا آب دوباره جذب زمین گردد و پروسه استفاده آب دورانی باشد.(الزامی است که هر حویلی شخصی یک یا دو چاه جذبی به عمق ده متر داخل حویلی یا در پیاده رو مقابل حویلی حفر نماید، تا آب پای شویه و آشپزخانه مستقیم به آن چاه منتقل گردد.)
- دولت مکلف است در محلات دولتی،پارک ها و میدانی ها، چاه های به عمق و قُطر 10/10 حفر نماید و تمام آب جوی های هر منطقه را به چاه همان منطقه، رخ نمایند.
- مسوولین وزارت حج و اوقاف مکلف اند که درحویلی تمام مساجد و محلات مقدس که محل عبادت و مراسم دعا خوانی مردم میباشند، چندین چاه به عمق ده متر حفر نمایند تا آب «وضو خانه» ها توسط آن چاه ها جذب زمین گردد.
- دولت مکلف است در دامنه تمام کوه ها و تپه ها به شکل (پته ای) پروسه حفاری را تکمیل نماید تا آب باران و برف جذب گردد.
- تعامیر و بلند منزل ها(بلاک) های شخصی هم باید در پیاده روی مقابل بلاک، جبراَ موظف و مکلف اند که به تعداد دو سه چاه به عمق ده متر پهلوی هم حفر نمایند که از فاصله یک متری سطح زمین یکی به دیگر راه داشته باشند، یعنی به مجردی که چاه اول پُر میشود آب اضافی به چاه دوم و سوم منتقل گردد، و اگر هرسه چاه پُرمی شود، چاه سوم به واسطه یک نل مستقیم به جوی وصل میباشد، که آب اضافی آنجا منتقل میگردد.

این در حالی است که آب در شهر کابل تا عمق پایانتر از 160 الی 200 متری زیر زمین پایان رفته است، یعنی زمین کلاَ خشک است و هرگز چاهی پر نمیشود.
- در مناطق هم جوار کابل و ولایات دولت از پروسه ساخت و ساز قیر ریزی(پخته کاری) سرک های فرعی، جداَ خود داری نماید، بهترین راهکار برای جلوگیری حیف و میل آب (جغل فرش) است که هم سرک های فرعی مستحکم و بدون گل و لای میشوند هم آب به سهولت جذب زمین میشود و در راهکار دیگر اگر سرک های فرعی هم پخته کاری میشوند، جوی های دوطرف سرک درفاصله هر 15 متری باید یک محل ذخیره آب جذبی به شکل زنجیروی داشته باشند؛ تا به قدر ضرورت آب از طریق ذخیره های داخل جوی ها هم جذب زمین گردد.
- دولت موظف است، در نخست به هر شکلی که میشود، آب آشامیدنی شهر کابل را از طریق آب دریا های ولایات همجوار تامین نماید ورنه نام کشی های(سیاسی و شخصی) ساخت و ساز بلند منزل های شخصی و دولتی هیچ دردی را دوا نمیکند، بالاخره نتیجه 20 سال ساخت و ساز ضرب صفر میگردد.

با حرمت
هم وطن دلسوز شما
قطره بقایی