شیخ نشینان خاورمیانه در سفرهای دونالد ترامپ، با استقبال‌های مجلل، عملاً وارد مسابقه‌ای از تجمل‌گرایی، نمایش ثروت و خودنمایی از کاخ‌های طلایی و نقره‌ای شدند. اکنون رجب طیب اردوغان، رییس‌جمهور ترکیه، نیز به این رقابت پیوسته است. سفر ترامپ به ترکیه بیش از آنکه یک رویداد دیپلماتیک باشد، به صحنه‌ای برای نمایش قدرت، شکوه، ثروت و نفوذ سیاسی شخصی او تبدیل شده است.

این پرسش مطرح است که چرا ترامپ تا این اندازه با چنین مظاهر تجمل و نمایش‌های باشکوه شناخته می‌شود؟ پاسخ را باید در شخصیت سیاسی و فرهنگ رهبری او جستجو کرد. او همواره کوشیده است تصویر خودخواهانه از خود، انحصار، برتری‌جویی و تجمل را در عرصه سیاست، به‌ویژه در این منطقه حساس جهان، برجسته سازد.
اما آیا این همه افراط در تشریفات و تجمل با عرف و اصول دیپلماتیک سازگار است؟ دیپلوماسی اقتضا می‌کند که دولت‌ها در چارچوب پروتکل‌های رسمی از رهبران کشورها استقبال کنند؛ پروتوکول‌هایی که هدفشان احترام متقابل، رعایت جایگاه‌های رسمی و فراهم کردن فضایی مناسب برای گفتگوهای سازنده است، نه رقابت در نمایش ثروت و تجمل.

در مقابل، سفرهای ترامپ بارها این اصول را تحت‌الشعاع قرار داده است. از این منظر، او سیاستمداری است که به نمایش شکوه و تجمل اهمیت ویژه می‌دهد و برخی رهبران خاورمیانه و ترکیه نیز با برگزاری استقبال‌های بی‌سابقه و پرزرق‌وبرق، بیش از آنکه به اصول دیپلوماسی پایبند باشند، به نوعی تملق و شخصیت‌محوری دامن می‌زنند.
در واقع، کیش شخصیت، چاپلوسی و تملق اطرافیان نسبت به رهبران سیاسی، نمایش‌های پرزرق‌وبرق و هزینه‌های گزاف برای چنین سفرهایی، نه‌تنها بر اعتبار و جایگاه آنان نمی‌افزاید، بلکه احساس ناخشنودی، بی‌اعتمادی و حتی نفرت را در میان افکار عمومی نسبت به این رهبران تقویت می‌کند. تاریخ نشان داده است که مشروعیت سیاسی از نمایش تجمل و تشریفات افراطی به دست نمی‌آید، بلکه از خدمت به مردم، فروتنی و پایبندی به اصول حکمرانی مسوولانه سرچشمه می‌گیرد.

آنچه بیش از همه نگران‌کننده است، الگوبرداری شماری از رهبران کشورهای فقیر و در حال توسعه از این شیوه نمایش‌محور در دیپلوماسی است. در بسیاری از این کشورها، استقبال‌های پرزرق‌وبرق، تشریفات افراطی و نمایش‌های پرهزینه، به بخشی از فرهنگ سیاسی تبدیل شده است. پدیده‌ای که برای میلیون‌ها شهروندی که با فقر، بیکاری و محرومیت دست‌وپنجه نرم می‌کنند، پرسش‌های جدی و تأمل‌برانگیزی ایجاد می‌کند.
چگونه ممکن است دولت‌هایی که هنوز قادر نیستند نیازهای اولیه بخش بزرگی از جمعیت خود را تأمین کنند، برای سفرهای رهبران و مراسم استقبال از مهمانان خارجی، صدها هزار یا حتی میلیون‌ها دلار هزینه کنند؟ چگونه کشورهایی که همچنان به کمک‌های اقتصادی، وام‌ها و حمایت کشورهای توسعه‌یافته وابسته‌اند، در عرصه تشریفات و تجمل می‌کوشند از الگوهای پرهزینه تقلید کنند؟

بدیهی است که ایالات متحده، به عنوان یکی از بزرگ‌ترین اقتصادهای جهان، از توان مالی متفاوتی برخوردار است. اما حتی در آنجا نیز هزینه‌های دولتی همواره موضوع نظارت، نقد عمومی و پاسخگویی سیاسی است. مساله اصلی این نیست که یک کشور ثروتمند چه میزان برای تشریفات هزینه می‌کند؛ بلکه این است که آیا چنین الگویی برای کشورهایی که با بحران‌های اقتصادی، فقر گسترده و وابستگی مالی روبرو هستند، منطقی و قابل دفاع است؟

هنگامی که تجمل‌گرایی و نمایش ثروت جایگزین سادگی، وقار و کارآمدی در دیپلوماسی شود، فلسفه اصلی روابط دیپلماتیک نیز آسیب می‌بیند. دیپلوماسی باید عرصه گفتگو، اعتمادسازی و تأمین منافع ملی باشد، نه صحنه‌ای برای رقابت در زرق‌وبرق، خودنمایی و شخصیت‌پرستی. اگر این روند ادامه یابد، نه‌تنها شأن دیپلوماسی تضعیف خواهد شد، بلکه این تصور نیز تقویت می‌شود که برخی دولت‌ها، به‌ویژه دولت‌های ضعیف‌تر، به جای نمایش کارآمدی و توسعه، در پی نمایش شکوهی هستند که با واقعیت زندگی شهروندانشان همخوانی ندارد.

داکتر ملک ستیز

>>>   امریکا آقای عالم است . این همه تجمل حق اوست ، حسادت نکنید .‌

>>>   مهرداد احمدی :
.... کند ترامپ و آمریکا را ، خدا نیست و نابود کند تمدن شیطانی غرب را ، آمریکا می خواهد دوباره به ایران حمله کند ، .... بر ترامپ و نتانیاهو .

>>>   جناب داکتر ستیز ، بسیار عالی نوشته اید.
متأسفانه امروز ، دیپلماسی اغلب نه حول محور گفتگو، اعتمادسازی و پیشبرد منافع ملی، بلکه بیشتر معطوف به نمایش‌گری، خودنمایی و ترویج کیش شخصیت به نظر می‌رسد.
این بیماریِ ساریِ خودنمایی و جلب‌توجهِ نمایشی، متاسفانه مشخصه‌ی نویسندگانی هم است که برای اثبات استعداد خود به نگارشِ متن‌های طولانی پنچ بلست متوسل می‌شوند، به‌جای آنکه انضباطِ لازم برای نوشتن با ایجاز، دقت و وضوح را از خود نشان دهند.
—پژواک- کلیفورنیا

>>>   داکتر ملک صاحب !!!
اگر اشتباه نکنم شما از فارغین سال‌های نوزده هشتاد یکی از بزرگ‌ترین یونیورستی های جهان در ماسکو استید و رشته ای تان هم امور بین المللی ،
باز هم دقیق نمیدانم.
سوال من از شما این است که چرا شما و امثال تان تا هنوز حرف از دیپلوماسی میزنید. ..
آیا نمیدانید که بعد از سقوط اتحاد شوروی ، و یک قطبی شدن جهان و بعد آنهم گلوبالیزلیشن دگر خط بطلان بر نقش دیپلوماسی کشید ه شد حالا پول و سلاح سیاست جهانی را دیکته میکند نه زبان دیپلوماسی...
در همین اروپای که شما زندگی میکنید ،متوجه نه شده اید که امریکا با براه انداختن جنگ در اروپای شرقی کشور هایی چون فنلاند ،سویدن ،ناروی و غیره را مجبور به خرید سلاح و باز سازی امور نظامی ساخته است؟؟؟
اکنون زمان دیپلوماسی به پایان رسیده است ... امریکا و غرب آخرین میخها را بر تابوت دیپلوماسی زدند....
علنا از قتل عام فلسطینی ها ،از طالبان افغانستان ،از حکومت استبدادی هندوستان و پاکستان و غیره حمایت میکنند....آیا این دیپلوماسی است؟؟؟
ایامی که شما با استفاده از بورس تحصیلی مفت شوروی مصروف تحصیل بودید ، در افغانستان چه میگذشت؟؟؟؟ همین حامیان دموکراسی !!!! غرب ،امریکا و خرپولهای عرب ، سرباز و افسر قوای مسلح دولت را با تمویل تروریستان افغان نمی کشتند ؟؟؟؟
آن سرباز و افسر وطن فروش نبود..آنها از امنیت هزاره ،تاجیک و پشتون ،از حقوق زن و مکاتب و موسسات تحصیلی حمایت میکردند...
به نظر من زبان دیپلوماسی از هماندوره به پایان رسیده بود....
اگر مینویسید ،واضح ،روشن جل و پوستک و چلوصاف همه را از آب در آورید...
فخر اهنگر

>>>   ۴۰ ملیون نفر در ایالات متحده آمریکا گرسنگی شکمی دارند

>>>   خدا یا جهان پادشاهی توراست ز ما خدمت آید خدایی توراست
او و نوکرانش هم طعمه گور خوراک مار و مور میشوند به چی حسودی کند انسان عاقل و شریف

>>>   در روابط دییپلوماتیک ، قواعد و اصول دیپلوماتیک پایدار نیستند با توجه به وضع و شرایظ جهان ، نوعی بر خورد ها هم تغییر میکنند در وضع کنونی هر کشوری به لحاظ نظامی و اقتصادی دست بالاتر داشته ، شیوه برخودر با آن به گونه نیست که با یک دولت های ضعیف رفتار میشود
آن اصول سنتی که استاد ستیز چهل سال پیش فرا گرفته لند امروز کار برد ندارد . حالا که امریکا یا کشوری دیگری از تشریفات خوش شان میاید بخصوص شخص ترامپ با چنینن تشریفات علاقه مند است نتیجه جلسات هم بستگی به مهان داشته باشد که رضایت خاظر شان برآورده شود بلاخره نتیجه خوب تر از نشست ها خواهیم داشت

>>>   کشورهای اسلامی چقدربرای امریکا چاپلوسی میکند مثلا درپاکستان به عوض اینکه جنگ در بلوچستان وخیبر پختونخواه را ختم کنند درغم جنگ امریکا هستند اردوغان بیشتر از همه به فکر ترامپ وامریکاست السیسسی مصر درمصافحه با ترامپ که سی سی ایستاده وترام نشسته است آنقدر با دهان باز وخنده بطرف ترام می بیند که گویا یک بچه خورد سالپدرش را بعد از دوری زیاد دوباره می بیند قطر امارات عربستان آن قدر به فکر شترهای خود نیستند که درفکر ترامپ هستند شاید هدف شان کسب ثواب باشد ما نمیدانیم چرا کشورهای اروپائی افریقائی امریکائی استرالیائی چاپلوسی نمیکنند؟یا مثلا اممارت ما بهقصه امریکا هم نیست ترام برابر یک پشه پیش امارت ما ارزش ندارد

غ