من می‌توانم همسایه‌ام و تمام اعضای خانواده‌اش را بکشم؛ اما این کار را نمی‌کنم. من می‌توانم کودکان را در خیابان‌های خلوت به قتل برسانم؛ اما چنین نمی‌کنم. اگر شخصی، پیوسته چنین ادعاهایی را مطرح کند، در خطرناک بودن او تردید باقی نمی‌ماند. اطرافیانش حتما او را فردی با مشکلات جدی روانی تلقی خواهند کرد؛ زیرا این سخنان، از وجود گرایش شدید به خشونت، آمادگی ذهنی برای ارتکاب جنایت و لذت بردن از آن حکایت می‌کند. بنابراین در صورتی که چنین زمینه‌های روانی، در فردی وجود داشته باشد، وابستگان، برای حفظ امنیت مردم، یا خود در پی درمان و کنترل او برمی‌آیند یا او را به پلیس معرفی می‌کنند. واضح است که حضور چنین فردی با این ذهنیت خطرناک در یک محله، تا چه اندازه امنیت همه ساکنان را تهدید می‌کند.

این مثال، یک مثال فرضی نیست. چنین فردی با این انگیزه‌های افراطی برای ارتکاب جنایت، عملاً سکان ریاست‌جمهوری قدرت‌مندترین کشور دنیا؛ یعنی ایالات متحده آمریکا، را در اختیار دارد. او گفته است: «من می‌توانم تمام مقامات ایران را در مراسم تشییع جنازه آیت‌الله خامنه‌ای بکشم؛ اما این کار را نمی‌کنم.» قبلاً نیز تهدید کرده بود که تمدن ایران را از روی زمین محو می‌کند. این نشان می‌دهد که ترامپ به هیچ‌یک از مقررات نظام بین‌المللی و هیچ اصلی از اصول اخلاقی، انسانی و حقوق بشری پایبند نیست. به همین دلیل بود که او، برخلاف تمام موازین بین‌الملل، در حین مذاکره دستور تجاوز به ایران و ترور آیت‌الله خامنه‌ای را صادر کرد و جنگ چهل‌روزه را بر ایران تحمیل کرد که در نتیجه آن هزاران نفر کشته شدند و میلیاردها دلار خسارت وارد شد. این جنگ، با استناد به مفاد بند ۴ ماده ۲ منشور سازمان ملل متحد، هیچ مبنای حقوقی و اخلاقی نداشت و تنها مبنای آن توانایی انجام کار و غلبه منطق قدرت بر منطق مسوولیت بود. در نتیجه این وضعیت حکایت از فروپاشی نظام بین‌الملل دارد.

ابعاد فاجعه فروپاشی نظم بین‌الملل، وقتی بیش‌تر آشکار شد که بسیاری از کشورها، این تجاوز آشکار را محکوم نکردند یا در قبال آن سکوت کردند. بنابراین، جهان ما تقریباً در وضعیت آنارشی مطلق به سر می‌برد که به موجب آن هر دولتی که توان داشته باشد، می‌تواند تمامیت ارضی کشورهای دیگر را نقض کند و دست به ترور، وحشت، آدم‌ربایی و خون‌ریزی بزند یا خواهان تسلیم بی‌قیدوشرط کشورهای فرودست‌تر گردد. در چنین شرایطی، دیگر سخن از حاکمیت قانون و اصل منع توسل به زور نیست، بلکه عملاً قانون جنگل بر روابط بین‌الملل حکومت می‌کند. وقتی بر نظام بین‌الملل قانون جنگل حاکم باشد، سخن بر سر حق یا رعایت مقررات بین‌الملل نیست، بلکه سخن بر سر نظام سلطه و زورگویانه است. در این نظم ناعادلانه، کشورهایی که نظام سلطه و منطق زور را نمی‌پذیرند و آن را به چالش می‌کشند، مورد تهدید و تاخت‌وتاز قرار می‌گیرند و در مواردی آپارتاید علمی در حق آن‌ها اعمال می‌شود.

صلح جهانی، نظم بین‌الملل و نهادینه شدن حقوق بشر وقتی معنا پیدا می‌کند که در کنار قدرت و بازدارندگی، مسوولیت‌پذیری و رعایت موازین حقوقی نیز وجود داشته باشد. اگر ترامپ تنها منطق قدرت را می‌داند، قانون‌گذاران ایالات متحده باید وارد میدان شوند و منطق حقوق بشر، مسوولیت‌پذیری، استقلال، احترام به تمامیت ارضی و حق حاکمیت بر سرنوشت را برای او بفهمانند. با این همه، در نهایت باید گفت جنگ اسراییل و دولت ترامپ با ایران یک چیز را آشکار کرد که منطق قدرت همیشه نتیجه دلخواه را به همراه ندارد. اراده پولادین آزاد زیستن یک ملت می‌تواند بزرگ‌ترین قدرت دنیا را خاضع و دچار سردرگمی کند و کاربرد تکنولوژی را به بن‌بست بکشاند. پس زبان تهدید را باید کنار گذاشت، سیاست مبتنی بر تهدید و توسل به زور را باید مهار کرد، به اصل حاکمیت ملت‌ها بر سرنوشت خود باید احترام گذاشت و در جهت تحکیم‌ پایه‌های صلح جهانی باید اهتمام ورزید.

سید جواد سجادی

>>>   امیدوارم نظر من ایرانی را بدون سانسور نشر کنید :
در نظام بین الملل که گفتید قاعده این هست که اگر شما کشوری را به رسمیت نمیشناسید ولی سازمان ملل آن را به رسمیت میشناسید باید بدون هیچ بهانه ای یا انرا به رسمیت بشناسید یا اگر مشروط می کنید دقیقا به سازمان ملل اعلام موضع رسمی کنید ولی حق ندارید قائل به نابودی آن بر هر هیچ منطقی باشید.. حالا اگر تمام امکانات سیاسی و نظامی و.. خود را بر محور ارمان نابودی آن قرار بدهید و کشور مورد نظر را متخاصم قلمداد کنید پس طبیعی است که این کشور با همپیمان خود در صدد حفظ موجودیت خود هر اقدامی را انجام دهد و امریکا بعنوان همپیمان اسراییل چنین کرد.

>>>   به قول آن شاعر خراسانی برو تا توانی قوی شو اگر راحت جان طلبی که در طبیعت ضعیف پایمال است

>>>   به اولی: آمریکا با چه زبانی بگوید من جهان خوار هستم؟ مرتب میگوید من نفت آن کشور را میخواهم. فلان کشور را به من بدهید. فلان معدن را به من بدهید.

>>>   اولی!
بسیار منطقی تر میبود اگر میگفتی: امیدوارم نظر من اسراییلی را بدون سانسور نشر کنید

>>>   به نظر دهنده اول: زمانی که امپراتوری بریتانیا قدرت اول جهان بود به آسیای غربی اجازه نمی داد راه آهن داشته باشد و یک قرن جلوی راه آهن را گرفت. از نظر او احداث راه آهن یک تهدید نظامی علیه مستعمرات انگلیس در هند و کشورهای عربی بود. وقتی آلمان راه آهن بصره را کشید انگلیس به همین خاطر جنگ جهانی اول را به راه انداخت. مجددا به بهانه حضور مهندسان آلمانی در راه آهن ایران در جنگ جهانی دوم به ایران حمله کرد.
امروز هم وضعیت همان است. مقررات بین المللی صرفا بمب هسته ای را منع می کنند و فناوری صلح آمیز هسته ای را منع نمی کنند. هیچ کس حق ندارد به بهانه امکان تولید بمب میکروبی کارخانجات ساخت واکسن را تخریب کند. هر جا سوله ای می بیند که برد الکترونیک چاپ می کند یا قطعه سازی می کند یا تراشکاری یا ذوب فلزات آن را بمب باران کند. از نظر آمریکا حتی کاشت پنبه و استفاده از تراشه های کارت گرافیک و تولید مواد پتروشیمی به معنای تولید بمب متعارف و غیرمتعارف هست و هیچ کدام را کشورهای دیگر چه زیر پرچم آمریکا و چه خارج از آن حق ندارند داشته باشند. آیا قواعد نظام بین الملل می گویند همه کشورها باید در وضعیت دور از تمدن و فناوری زندگی کنند تا یک کشور که خودش را پلیس جهان می داند چه انگلیس سابق یا آمریکای امروز احساس تهدید نکند و باید تا ابد به آن ها باج بدهند و از آن ها دستور بگیرند؟ مردمی که استقلال داشته باشند نمی توانند قبول کنند یک کشور چه آمریکا امروز یا انگلیس سابق بخواهد با عقب نگه داشتن سایر جهان خودش را پلیس جهان معرفی کند و به بهای عقب نگه داشتن سایر جهان پیشرفت کند و با حمله به ترانزیت آزاد دریایی در اقیانوس ها مثل دزدان دریایی عمل کند و کشورهای جهان را از تجارت آزاد منع کند.

>>>   کشورهای اسلامی چقدربرای امریکا چاپلوسی میکند مثلا درپاکستان به عوض اینکه جنگ در بلوچستان وخیبر پختونخواه را ختم کنند درغم جنگ امریکا هستند اردوغان بیشتر از همه به فکر ترامپ وامریکاست السیسسی مصر درمصافحه با ترامپ که سی سی ایستاده وترام نشسته است آنقدر با دهان باز وخنده بطرف ترام می بیند که گویا یک بچه خورد سالپدرش را بعد از دوری زیاد دوباره می بیند قطر امارات عربستان آن قدر به فکر شترهای خود نیستند که درفکر ترامپ هستند شاید هدف شان کسب ثواب باشد ما نمیدانیم چرا کشورهای اروپائی افریقائی امریکائی استرالیائی چاپلوسی نمیکنند؟یا مثلا اممارت ما بهقصه امریکا هم نیست ترام برابر یک پشه پیش امارت ما ارزش ندارد
غ