سه فرضیه ای کلیدی درباره ای حضور احمد مسعود و استاد محقق در مراسم تشییع رهبر فقید جمهوری اسلامی ایران در تهران:

۱. پیام سیاسی به طالبان؛
ادامه ای سرکوب شیعیان و دشمنی با زبان فارسی برای ایران بیش از این قابل پذیرش نیست. طالبان باید بدانند که مدارا و سکوت تهران در سال‌های گذشته نه از سر رضایت؛ بلکه ناشی از ملاحظات پیچیده و گرفتاری‌های سیاسی ایران در برابر غرب و جهان عرب بوده است.
حالا که ایران در آستانه‌ی عبور از این ابر سیاه قرار دارد؛ دیگر اجازه نخواهد داد طالبان همچون گذشته هرچه خواستند، بدون هزینه پیش ببرند؛

۲. تفاهم پشت‌ پرده با پاکستان؛
نزدیکی بیش از تصور طالبان با هند و تامین ارتباط از آن طریق با اسرائیل؛ نگرانی مشترک تهران و اسلام آباد را بر انگیخته است. نشانه‌ هایی وجود دارد که اسلام‌ آباد در پی عبور از بخشی از بدنه ای طالبان است. جا به جایی نیروهای مخالف در کناره های مرزی پاکستان، بخش همین برنامه است. در مناطقی که طالبان با محور هند هم‌ پیمان‌ اند، احتمالاً با هماهنگی تهران کنار زده می‌شوند؛ پاکستان ترجیح می‌ دهد نیروهای مخالف طالبان که روابط سنتی با تهران دارند، در چنین امری همکاری کنند.

۳. فشار بر احمد مسعود و حاجی محمد محقق برای آماده‌ سازی خود، جهت بیعت با ملا هبت‌الله و تیم کندهار؛
فرضیه نگران کننده این است که: تهران از این دوتن بخواهد که با درنظرداشت تهدید داعش از ناحیه پاکستان و دشمنی طالبان به این نیرو، با شبکه‌ای کندهار که تاکنون روابط نسبتآ نزدیکی با تهران داشته اند، کنار بیایند. این روند را می توان ادامه همان روند ایتلاف هم صدایی به رهبری اتمر تفسیر کرد. اگر این فرضیه را بپذیریم، طبیعی است که بلافاصله پس از بیعت در تهران، شاهد اعلام بیعت این دو با محور کندهار نیز خواهیم بود.

هرچه باشد، یک مساله روشن است: چنین دعوت ها می‌توانند آغاز یک تحول تازه در پرونده ای افغانستان باشند؛ تحولی که نشانه‌های آن از مدت‌ها پیش در سطح منطقه‌ای و در تعاملات تهران، اسلام‌آباد و محور کندهار قابل مشاهده بود.
اما فارغ از این فرضیه ها، طرز پوشش لباس احمد مسعود و دست تان بسته ای او نیز جالب بود.

در یک مراسم رسمی سوگواری که نمایندگان ارشد بیش از صد کشور با پوشش پذیرفته‌ شده ای عزاداری (لباس سیاه) حضور می‌یابند، نماینده ای این جریان سیاسی با لباس سفید که در عرف بین‌المللی نماد شادی و جشن است، نه‌ تنها بی‌ سلیقگی و نفهمی سیاسی؛ بلکه نوعی بی‌ احترامی به کشور سوگوار و نقض آشکار قواعد تشریفات دیپلماتیک محسوب می‌شود.
این رفتار پیام روشنی از میزان درک و بلوغ سیاسی این جریان به مخاطبان داخلی، منطقه‌ای و جهانی منتقل می‌ کند.

وقتی نقد کارشناسانه صورت می‌گیرد و گفته می‌شود که به‌ جای پیروی از الگوهای هیجانی و مداح‌ محور، باید بر اساس هنجارهای پذیرفته‌ شده ای بین‌المللی و قواعد حرفه‌ای وارد میدان سیاست شد؛ یعنی همین!
دیده می‌ شود که مشاوران سیاسی احمد مسعود یک مشت انسان‌های نفهمی اند که حتی ارزش چنین هنجارهای پذیرفته‌ شده و چنین روزها را نیز درک نمی کنند.

جلالی

>>>   دوباره به ایران اعتماد می کنید؟ عجبا

>>>   مسعود محقق اینها درد دوا نمی‌کند افغانستان در شرایط بد اقتصادی قرار دارد نسل جدید یگ انتخابات میخواهد این بهترین رویش هست

>>>   • حتماً حاجی محقق و حاجی مسعود چند جوره پیراهن و تنبان سیاه با خود برده اند تا اگر زیر فشار قرار بگیرند بالای چپن و کرتی پطلون بپوشند.
• پوشیدن لباس سیاه یک لزوم دیدِ دیپلماتیک و یا همگانی نیست، بلکه به پروتوکول های خاص میزبان، سنت‌های مذهبی و بافت‌های فرهنگی بستگی دارد.

>>>   چرا این دو تا نخود سیاه مهم اند که در باره یی شان بحث شود. این داکو هایی مافیایی جنایات شان بر علیه مردم بشمول تاجیک ها و هزاره ها کمتر از پاچه کشال هایی چرکستانی نبوده است!!!! کشتار بیرحمانه یی پیروان ستم ملی، رقیبان پنجشیری مسعود، فاجعه یی افشار و.........
آتش خاوری

>>>   احمد مسعود نان شهرت پدرش را میخورد و آقازاده است و دگر هیچ فرماندهانی بسیار عالی تر و لایق تر از او برای قوم تاجیک هست

>>>   بعید میدانم در کادر مرکزی طالبان کسی اعتقاد به اتحاد با رژیم اشغالگر قدس داشته باشد ممکن است اشخاصی از مجموع چند ده هزار اعضا قائل به چنین اتحادی باشند ولی حتی در این صورت هم رژیم صهیونیستی نیازی به متحد ندارد و به شدت از اسلام خواهان هوادار خودش دوری می کند به عنوان مثال احمد الشرع بسیار علاقمند به اتحاد با اسراییل هست.

>>>   تهران بدش نمی آید که بین مسعود محقق و طالبان اتحاد برقرار کند و دولت وحدت ملی تشکیل دهد ولی طالبان هرگز حاکمیت را با کسی تقسیم نخواهد کرد و در نهایت به آن دو اجازه می دهد مانند کرزای و عبدالله در کابل ساکن شوند.

>>>   در زمان دولت دست نشانده شوروی ایران به مجاهدین کمک می کرد بعد از دولت مجاهدین طالبان سر کار آمد مجدد ایران به مخالفان طالبان کمک می کرد بعد از آن حکومت دست نشانده آمریکا آمد و اینبار ایران به طالبان کمک می کرد حالا طالبان آمده ایران برای چند سالی بی طرف است اما الگوی رفتاری تهران نشان می دهد موافق ثبات در افغانستان نیست که دلایلش مثنوی هفتاد من می‌شود همانطور که پاکستان و هند از خاک افغانستان برای تسویه حساب‌های شخصی استفاده کردن تهران هم دست کمی نداشته منتها ایران به دلیل نفوذ سیاسی و فرهنگی ویکی به میخ زدن و یکی یه نعل زدن کمتر اسمش و نقشش دیده شده اما کمی تاریخ ورق بزنید می فهمید تنها چیزی که در مناسبات کشوری اهمیت دارد منافع است ولاغیررروتنها کشوری در جهان که هم مردمش و هم سیاسیونش این موضوع را نمی فهمند یا بسیار مقاومت می کنند در فهمش مردم و دولتیان ما افغان ها است

مهلت ارسال نظر برای این مطلب تمام شده است