فساد سیاسی در یک کشور از سوی اهل سیاست به خصوص سیاست ورزان و سیاست مداران حاکم و صاحب مقام و مسولیت در قدرت سیاسی بسیار خطرناک‌تر و بد تر از فساد اخلاقی و مالی است.
فساد سیاسی از نظر علوم سیاسی، مهم‌ترین عامل ضعف دولت‌ها ‌وحکومت ها است که نتایج و تبعات آن بی‌اعتمادی مردم، فقر، بی‌عدالتی و عقب‌ماندگی جامعه و کشور در ابعاد مختلف و سرانجام فروپاشی نظام سیاسی می باشد.

ممکن است بسیاری از سیاست مداران حاکم و صاحب مقام در یک کشور فساد اخلاقی و مالی نداشته باشند اما آلوده در فساد سیاسی باشند، فسادی که زمام داران و صاحبان مقام و مسولیت در قدرت نتوانند از قدرت سیاسی در توسعه و پیشرفت عادلانه و پایدار انسانی، اجتماعی، اقتصادی، فرهنگی و غیره استفاده کنند.
این نکته در فساد سیاسی می تواند بسیار مورد توجه قرار بگیرد که فساد سیاسی یعنی استفاده ی نادرست از قدرت برای تامین منافع شخصی، خانوادگی، قومی، حزبی و غیره، در حالی که یک‌فاسد سیاسی در قدرت می تواند این فساد را داشته باشد، اما بدترین خصوصیت یک فاسد سیاسی در قدرت آن است که نتواند قدرت سیاسی را به ابزار ثبات و توسعه ی پایدار سیاسی، انسانی، اجتماعی، اقتصادی و فرهنگی در جامعه و کشور تبدیل کند.

بنا بر این سیاست مدار و سیاستمداران حاکم در قدرت و در یک نظام سیاسی حاکم و حتی در رهبری و مسوولیت یک حزب و گروه سیاسی علی رغم نداشتن فساد اخلاقی و مالی اگر نتواند و نتوانند ثبات، پیشرفت و عدالت بیاورد و بیاورند و‌ موجب تضعیف، شکست و فروپاشی در نظام سیاسی، در جامعه و کشور و در حزب سیاسی شود ‌یا شوند، در جمله ی فاسد سیاسی و فاسدان سیاسی محسوب می شوند.

محمد اکرام اندیشمند