«ده سال می‌شود که در شهر دنیزلی ترکیه زندگی می‌کنم. از ولایت غزنی و هزاره هستم. اسمم را نمی‌توانم بگویم، به‌خاطر امنیت، مرا مرادزاده صدا می‌کنند. من پولیس بودم و همه مدارکم را تحویل دادم. وقتی از من در سال ۲۰۲۲ مصاحبه گرفتند، نتیجه آن را در سال ۲۰۲۴ برایم گفتند و ردم کردند.

کیملیک، یا کارت اقامت موقت، داشتم، اما کارت من و خانواده‌ام را باطل کردند. سپس مرا همراه با خانمم، پسر ده ساله‌ام و دختر پنج ساله‌ام به اداره امنیت دنیزلی بردند. مدتی در نظارت‌خانه آن‌جا بودیم و بعد ما را به کمپ آیدین منتقل کردند.
وقتی وارد کمپ می‌شوی، احساس می‌کنی هیچ حقی برای انسان باقی نمانده است؛ نه حقوق بشر، نه حقوق انسانی و نه حتی حرمت یک مسلمان. خانواده‌ها را تا شش ماه و افراد مجرد را تا یک سال در آن‌جا نگه می‌دارند.
در کمپ، زنان را همراه با دختران‌شان در یک بلاک جداگانه نگهداری می‌کنند و مردان را از همسران‌شان جدا می‌سازند. پسران نه ساله و بالاتر نیز همراه پدران‌شان در بخش جداگانه نگهداری می‌شوند. اعضای خانواده فقط هر شش روز یک‌بار، آن هم برای ۴۵ دقیقه، اجازه ملاقات دارند.

در آن‌جا خانواده‌های افغان زیادی را دیدم که کودکان دو، سه یا چهار ساله داشتند. مادران نمی‌توانستند هر روز فرزندان خود را ببینند. پدران نیز حق نداشتند آزادانه همسر و فرزندان‌شان را ملاقات کنند.
من دو ماه در آن کمپ بودم. خانواده‌هایی هم بودند که چهار ماه از ماندن‌شان در کمپ گذشته بود. ما افغان‌ها ناچار شدیم اعتصاب غذایی کنیم و خواستیم که خانواده‌های افغان یا آزاد شوند یا به کمپ دیگری منتقل شوند تا دست‌کم در کنار خانواده‌های خود باشند.
پس از آن، ما را به استانبول انتقال دادند. دو روز بعد، به تاریخ ۲۰، از کمپ آنا اوتکوی استانبول آزاد شدم. اما پس از ما، دوباره خانواده‌های افغان را برای مجازات به کمپ آیدین می‌برند.
در آن‌جا برای حقوق کودک و حقوق انسانی هیچ ارزشی قایل نیستند.

لطفاً این موضوع را پیگیری کنید و صدای مردم بیچاره را به گوش کسانی برسانید که از حقوق بشر، حقوق کودک و حقوق زنان سخن می‌گویند.»

کد (۸)