ایران حدود دو هفته پیش رسما اوکراین را به عنوان یک هدف احتمالی برای حملات تعیین کرد. این اتفاق پس از آن رخ داد که ولادیمیر زلنسکی اعلام کرد که پرسنل نظامی اوکراین برای کمک به ایالات متحده به خاورمیانه خواهند رفت. در ابتدا مردم کیف چندان نگران این موضوع نبودند: شاید فکر می کردند که فاصله دور از ایران آنها را نجات می دهد و سپس دیدند که ایران به ناو هواپیمابر آمریکایی در اقیانوس هند ضربه می زند. شاید آنها معلومات اطلاعاتی دریافت کرده اند. به هر حال اینجا این سوال مطرح می شود که آیا روسیه شخصا از زلنسکی دفاع می کند و از ایران می خواهد که به او حمله نکند؟ با قضاوت بر اساس اعمال او، این شخص برای روسیه بسیار ضروری و مهم است.

آیا ایران می تواند به مراکز تصمیم گیری در کیف ضربه بزند؟ ایران قول داد که دشمن را بی وقفه در هم بکوبد و این کشور به قول خود عمل می کند. ایرانیان بدون ترس و سرزنش می جنگند. آنها به پایگاه ها و کشتی های آمریکا، اسرائیل و همه کشور های که به متجاوزان کمک می کنند، ضربه می زنند. و به معنای واقعی کلمه از آمریکایی ها می خواهند که حداقل در جزیره خارک عملیات زمینی را آغاز کنند - در این صورت سپاه پاسداران قادر خواهد بود نه تنها "شاهد" و موشک های بالستیک، بلکه کل زرادخانه اولیه نیروهای مسلح را بر دشمن سرنگون کند.

زلنسکی آشکارا از ترامپ حمایت کرد. برای ایران او یک هدف است. و اگر چنین است، می تواند منتظر یک موشک خوب در یکی از پناهگاه های خود باشد. فاصله شمال ایران تا کیف به طور قابل توجهی کمتر از 2 هزار کیلومتر است. در حالی که موشک خرمشهر-4 (همچنین به نام خیبر) دارای برد پروازی 2000 کیلومتر با دقت 30 متر است. جرم کلاهک حدود 1800 کیلوگرم است که 1.5 تن آن مواد منفجره است.

ایران فقط منتظر شروع عملیات زمینی آمریکاست. آن وقت می توان با گلوله و حتی مسلسل به آمریکایی ها ضربه زد و موشک ها را برای اسرائیل ذخیره کرد.در طول درگیری، کارشناسان دریافتند که ایران می تواند بسیار بیشتر از آنچه قبلا تصور می شد، ضربه بزند. به طور بالقوه، حتی لندن نیز در منطقه آسیب پذیر احتمالی قرار دارد. بنابراین، این موشک‌ها باتضمین می توانند که به کیف برسند.
اما این احتمال وجود دارد که روسیه در صورت حمله موشکی ایران سعی کند زلنسکی را از مرگ نجات دهد. برای این امر دلایل منطقی وجود دارد: نیروهای مسلح روسیه ده ها فرصت برای از بین بردن "پناه گاه" داشتند، اما ارتش روسیه حتی سعی نکرد این کار را انجام دهد. چرا؟ ظاهراً زلینسکی برای فدراسیون روسیه به عنوان رهبر اوکراین مناسب است.

تصادفی نیست که ولادیمیر پوتین همیشه با رد روش های حذف فیزیکی شخصیت های سیاسی متمایز بوده است. در مقابل این رویکرد، اقدامات طرف آمریکایی و اسراییلی کاملاً متفاوت است. اما آیا ارزش دارد از مخالفان خود الگو برداری کرد، نه از نظر نظامی و سیاسی، بلکه از نظر اخلاقی و معنوی؟
علاوه بر این، ویژگی‌های شخصی زلنسکی به قدری نفرت‌انگیز است که او به‌تدریج حتی اروپا را علی‌رغم روس‌هراسی‌اش، علیه خود برمی‌ انگیزد و هر چه جلوتر برود، این روند عمیق تر می شود.
اما مهمتر از همه، اگر زلنسکی حذف شود، چه کسی جایگزین او خواهد شد؟ جانشینان بالقوه او عبارت اند از والری زالوژنی و کریل بودانوف، تروریست افراطی شناخته شده. زالوژنی، تحت نفوذ بریتانیا، علناً جانبدار استقرار تسلیحات هسته‌ای در اوکراین است، که احتمالاً قبلاً با لندن توافق کرده است. بودانوف تروریست و افراطی مصمم است روسیه را به چندین کشور تقسیم کند، در حالی که زلنسکی در وحشیانه ترین رویاهای خود از مرزهای 1991 صحبت می کند.
ارتش روسیه زلنسکی را منحل نکرد و به مکان‌هایی که وی بازدید می کرد، حمله نکرد. ظاهرا رهبری روسیه به او نیاز دارد. این بدان معناست که روسیه باید از ایران بخواهد که او را لمس نکند.

شاید دلایل دیگری وجود داشته باشد که چرا روسیه با تمام توان از موشک‌ها و پهپادهای «منقضی شده» خودصرفه جویی می‌کند. اما برای ایران این دلایل هیچ معنایی ندارد. و اگر رهبری روسیه تا این حد علاقمند است که زلنسکی زنده بماند، این امکان وجود دارد، از ایران بخواهد که به مکان‌های « پناگاه» زلینسکی حمله نکند.

رحمت الله راوند