فرار یا مسوولیت؟ سه پرسش که هنوز پاسخ می‌خواهد!
چهار سال از سقوط جمهوریت می‌گذرد. هنوز هم آن روز تلخ، با همهٔ سوال‌های بی‌پاسخش، مثل زخم باز در حافظهٔ مردم افغانستان باقی مانده است و امروز، در آستانهٔ این سالگرد، دختر امرالله صالح می‌گوید باید از اشرف غنی به‌خاطر ترک کابل سپاس‌گزاری کرد!

سه پرسش، مثل خنجری در وجدان جمعی ما فرو می‌رود:
۱- اگر صالح و غنی فرار نمی‌کردند، مردم چه نفعی می‌بردند؟
۲- وقتی که فرار کردند، مردم چه آسیبی دیدند؟
۳- وقتی امروز دختر امرالله چنین دیدگاهی را بیان می‌کند و پدرش در رده‌ی بالای جبهه مقاومت ملی نشسته است، آیا این سخن توجیهی برای فرار پیشین او نیست؟ و اگر در رهبری مقاومت چنین دیدگاه‌های متناقضی باشد، آیا می‌توان این جبهه را یکدست دانست؟ یا باید پذیرفت که ویروس‌های خاموش، در معدهٔ مقاومت، آرام‌آرام آن را از درون می‌خورند؟

شواهد و گفته‌های مکرر خلیلزاد و مقامات طالبان نشان می‌دهد که قرار نبود طالبان بی‌درنگ وارد کابل شوند؛ توافقی بود که حکومت را به‌گونه‌ای مشروع تسلیم کند. اما خلأ قدرتی که با فرار ناگهانی رهبران دولت ایجاد شد، همه‌چیز را تغییر داد. تالبان، برای جلوگیری از هرج‌ومرج، وارد کابل شدند و این یعنی پایان کامل نظام.
اگر رهبران وقت فرار نمی‌کردند، شاید انتقال قدرت با مذاکره انجام می‌شد، شاید نیروهای مسلح فرو نمی‌پاشیدند، شاید موج مهاجرت کمتر می‌شد، و شاید امیدی به گذار کم‌هزینه‌تر باقی می‌ماند. اما فرار، نتیجه‌ای معکوس آورد: سربازان‌مان بی‌فرمانده شدند، خانواده‌های بی‌سرپرست، دولت بی‌ساختار، و ملتی که ناگهان در تاریکی فرو رفت.

اگر این توییت دختر امرالله صالح درست باشد، پرسش‌ها سنگین‌تر می‌شوند. آیا این موضع‌گیری فقط برای تطهیر غنی است یا برای نجات چهرهٔ پدرش از زیر سایهٔ همان سوال بزرگ: چرا او پیش از غنی از کابل رفت؟ شاید هم ما از معاملات پشت‌پردهٔ سیاست جهانی بی‌خبریم و آن‌ها باخبرند. اما یک حقیقت را تاریخ با صدای بلند می‌گوید: مردم هرگز فراموش نمی‌کنند که در روز خطر، چه کسانی ماندند و چه کسانی رفتند.

کاظم همایون

>>>   حرف کودکانه دختر صالح را نباید جدی گرفت.
صالح هنوز هم معاون غنی است و در توهم همان معاونیت در حال تعاون با مقاومت است اما راه مقاومت دراز است و در میانه راه عمر امثال مثل صالح کفاف رسیدن به پایان راه را نمیدهد ، مقاومت دوم مقاومت نسل جوان و نسل های در راه است.
پیر کودک ها را نباید جدی گرفت.

>>>   کرزی وعبدالله ماندند ودیگران رفتند
هههههههههههههههه
آریا از جرمنی

>>>   پدر چی است که دخترش باشد
شما هم از بیکاری مجبور استید بلاخره چیزی بنویسید ورنه این ها این ارزش را ندارند
اینها اگر اندک شرمی میداشتند که متاسفانه ندارند حد اقل مهر سکوت بر لب می نهادند

>>>   بلی: به دلیل اینکه از یک دلقک قهرمان سازی کرد و او را بعنوان معاون اول افغانستان گماشت، به دلیل اینکه کلینر ها را همه کار نمود تا با یک تک فرار کنند، به دلیل ابن که بی سند ترین مردمان را در بست های بلن حکومت گذاشت.
دختر صالح مانند پدرش ....است، او حق هزاران اسنان را خورد و به خود همه چیز ساخت، امروز فرزند من نمی تواند درس بخواند ولی دختر صالح دانشکاه خصوص میرود

>>>   حتماً «از معاملات پشت‌پردهٔ سیاست جهانی بی‌خبر» استید.
اما اینکه نوشته اید: «مردم هرگز فراموش نمی‌کنند که در روز خطر، چه کسانی ماندند و چه کسانی رفتند.» بسیار خنده آور است.

>>>   دختر آقای صالح از آقای اشرف غنی ستایش کرده ، آیا این ستایش گنجایش دارد ، در زمان آقای اشرف غنی میگفتند که 300 هزار قوای دولتی وجود دارد ، در زمان خروج حتی وزرا میگفتند خبر نداشتند که طالبان به این زودی می آیند ، آقای غنی با موجودیت همینقدر قوای دولتی از طریق هوای با آن امکانات که همه مردم دیدند فرار کردند ، و آقای معاون رئیس جمهور هم ،،،، وپشت سر آن مارشالان و جنرالان جوان و مشاوران و وزراء و ،،، با امنیت فرار کردند ، و تا کنون از بیرون صدا در می آورند ، ملت بیچاره نصف پیکره آن را طالبان خانه نشین کرده اند و نصف دیگر ،،، با مشکلات زندگی دست و پنجه نرم میکنند هنوز اشرف غنی و یاران آن در خاکستر این خاک چشم دوخته و آرزوی آمدن دارند ،، از اهل معارف و استادان پوهنتون ها بپرسید که در چه حال قرار دارند ، صد هزار افراد تحصیل کرده و با سواد دوران اشرف غنی در کشور های مختلف در سطح رقت آور به کار های سطح پائین مصروف پیدا کردن لقمه نانی هستند هنوز آقای اشرف غنی و صالح نیت باز آمدن دارند ،،،، و ،،،،،،،،،،،،،

>>>   صالح خودش چه بود که دختر اش باشد، دلقک مردم هستند

>>>   مردم باید هم باید از همه بشمول دخرت صالح، خود صالح، اشرف غنی احمدزی، عبدلله ، بسم الله خان، محب، فضلی، قانونی، جلال یفتلی، استانکزی، خلیل زاد، جنرالان ویشکی و رییس های ویشکی دوران اشرف غنی سپاسگزاری کنند چون در به در شان ساخته است این ....ها

>>>   معلمات دختر و پدر در یک حد است، هردو از یک کاشه نان خورده اند و فکر میکنند تاریخ فراموش میشود. صالح یک خاین فراری است. او غلام بچه بود و کوشش میکرد بنام افغان توپ خود را جازدند که بالاخره دست اش رو شد که به هچ قوم و هویتی مربوط نمی شود. او همراه با جرنلالان ویشکی خودش که جنرال پشقل یکی از آنان بود سرنوشت مردم را با جیب معامله کردند. حالا شخصی نبام صالح وجود ندارد و اگر باشد هم فراری است و سخنان او و دختر اش فکاهی خنداری بیش نیستند

>>>   با فرارسیدن روز پیروزی امارت اسلامی فراری ها و دختران شان تلاش میکنند تا فراموش نشوند

>>>   دختر امرالله صالح می تواند حضوری از غنی احمد زی تشکر کند اما برای دیگران نمی تواند تعیین تکلیف کند خودش به هر صورتی ممکن می تواند غنی را دلجویی کند و ...

>>>   واقعا راست گفتن باید از این دوختری امرالله صالح ستود که جرعت حقایق را دارد ولی به مزاج دوزدان مافیای لندغران نوکران خود فروشان وطن فروشان ملت فروشان سیخ داغ ده .... شان اسا با احترام به دوختر امرالله صالخ به دوختر امرالله صالح نویشته های این خود فروشان دوزدات را به دل نگیر

مهلت ارسال نظر برای این مطلب تمام شده است