سیاست کوبیدن بر طبل بی صدای صلح و آشتی
 
تاریخ انتشار:   ۱۰:۵۹    ۱۳۹۸/۵/۳۰ کد خبر: 159866 منبع: پرینت

تجربه هیجده سال گذشته با صد ها حمله انتحاری و هزاران قربانی باید ثابت کرده باشد که هزینه‌ ی رویکرد صلح با طالبان از راه تضرع بسیار بیشتر از ایستادگی و قاطعیت در برابر آنها است.

موضع ضعیف حکومت غنی و سلفش کرزی در برابر طالبان بجز از تشجیع بیشتر این گروه تروریستی بر ادامه جنگ و امتیازطلبی بیشتر، دست آورد دیگری نداشته است.
سیاست بر طبل بی صدای صلح و آشتی با دشمنان مردم کوبیدن حکومت های کرزی و غنی در هجده سال گذشته به جز از وقت خریدن برای طالبان و تقویت روزافزون آن‌ ها، نتیجه ی دیگری نداشته است.

کرزی و غنی اما کوشیده اند موضع ضعف و تضرع خود در برابر طالبان را پشت مفاهیم دینی، اخلاقی چون "امتحان الهی" و "صلح بر جنگ افضل است"، پنهان سازند. سوال این است که آیا اینها از اول واقعا اراده ی نابودی طالبان را داشتند، و یا در چشم مردم خاک می پاشیدند؟ حالا هم نوید صلح احتمالی با طالبان را می دهند، اما آیا در فکر اتخاذ تجاویز و راهکار هایی برای اهلی ساختن لشکر جنگجویان طالبان هم هستند، لشکری که به این باور اند که در بدل جنگ و کشتار و حملات مرگبار انتحاری و دمار از روزگار مردم درآوردن، پاکت فراگیر (all inclusive) آسایش در بهشت آن جهانی را بدست می آورند؟

آیا دولت به این باور است که با امضای قرارداد صلح، جنگویان طالبان تفنگ شان را بسادگی بر زمین می گذارند و دنبال کسب و کار و زراعت و مالداری می روند؟ جنگجویان طالبان امروز شناعت، کشتار جمعی و پدیده ی شوم انتحار را با پیمانه ی خیلی بالاتری نسبت به زمان حاکمیت شان در کارنامه ی سیاه خود دارند و اعمال خشونت‌، شلاق، چماق، کشتار، سنگسار و صد ها جنایات های غیر انسانی دیگر زیر نام شریعت و در بدل انعام و پاداش اخروی در اذهان شان نهادینه شده اند.

نوروز حمید


این خبر را به اشتراک بگذارید
تگ ها:
غنی
کرزی
طالب
نظرات بینندگان:


مهلت ارسال نظر برای این مطلب تمام شده است



پربیننده ترین اخبار 48 ساعت گذشته
کليه حقوق محفوظ ميباشد.
نقل مطالب با ذکر منبع (شبکه اطلاع رسانی افغانستان) بلامانع است