افغانستان سیاه چاله برای پول مالیات دهندگان آمریکا
 
تاریخ انتشار:   ۱۳:۳۴    ۱۳۹۷/۵/۴ کد خبر: 153093 منبع: پرینت

روز گذشته احمدزی در جلسه کابینه اظهار خوشحالی کرد که دونرهای خارجی از مبارزه دولت افغانستان با فساد در جلسه سران ناتو در بروکسل اظهار رضایت کرده اند اما بیایید ببینیم که حقیقت از چه قرار است در حدود ده ماه قبل سه تن از سناتوران آمریکایی از جان ساپکو سرمفتش آمریکا در امور بازسازی افغانستان خواسته بودند که چگونگی مصارف پول مالیات دهندگان آمریکا در امور بازسازی افغانستان را به بررسی گرفته و نتایج آن را با کنگره شریک نمایند که امروز سرمفتش آمریکا در امور بازسازی افغانستان بعد از ده ماه بررسی چنین جواب داده است.

در افغانستان 15.5 میلیارد دالر کاملا به هدر رفته است یعنی دزدیده شده است علاوه بر آن چهار میلیارد دالر که قرار بود برای برنامه ایجاد ثبات در افغانستان هزینه شود منجر به تشدید بحران، ایجاد فساد و تقویت حمایت از منازعین شد.

گذشته از آن 7.3 میلیارد دالر برای جلوگیری از تجارت مواد مخدر به کلی ناکام گردیده و تولید مواد مخدر در افغانستان فعلا در بالاترین سطح قرار دارد در نتیجه والتر جونز یکی از سه سناتور که خواهان این تحقیق شده بود افغانستان را به سیاچاله برای پول مالیات دهندگان آمریکا تشبیه کرده و افزوده است که مردم آمریکا حق دارند تا درک بهتر داشته باشند که پول آنها کجا هزینه می شود.

حسن علی


این خبر را به اشتراک بگذارید
تگ ها:
مالیات دهندگان
آمریکا
افغانستان
نظرات بینندگان:

>>>   video gedeeld.
ببین تفاوت راه را که از کجاست تا به کجا؟
تا ۳۰ سال آینده توان اقتصادی چین دو برابر امریکا خواهد شد.
اما شیوخ مرتجع وهابی عرب و ملاهای شیاد پاکستانی و اخوانیان ترکیه یی نیم قرن است که ما را دنبال نخود سیاه جهاد با شعارهای میان تهی برافراشتن درفش اسلام بر فراز کاخ کرملن و رهایی بخارای شریف از چنگال کفار و اعلای کلمه الله و احیای خلافت اسلامی فرستاده و گرفتار بند ریش سیاف و گلبدین و طالب و داعش و ده ها گروه ضاله دیگر ساخته اند.

>>>   یل سامانی
تا زمانی که در ساختار نظام سیاسی وتغییر در قانون اساسی کشور مبنی بر جایگاه دیگر اقوام روشن نشود مشکل افغانستان قرن ها باقی خواهد ماند...اگر مشارکت است باید ریاست جمهوری بین پشتون وتاجیک شکل نوبتی باشد نه انحصاری وتک قومی.
1

>>>   Khosraw Mani
چند هفته پیش دوستی از من خواست اگر در سفارت افغانستان در پاریس آشنایی دارم برای مهاجری که سرطان دارد و در بستر مرگ افتاده گذرنامه‌ بگیرم. گفتم کسان زیادی را می‌شناسم اما به دلایل سیاسی حق ندارم با سفارت تماس بگیرم. با این هم، به صورت نامستقیم کوشش کردم کاری کنم. نتیجه‌ این‌که کسی از سفارت حاضر شد به دیدن مرد بیمار برود و مدارکش را بگیرد ــ و با گرفتن مدارک گم شود. در این فاصله، آن دوست بیمار روزی چند بار به من زنگ می‌زد و می‌گفت وقتش تنگ است، با گذشتن هر ساعت زمان زنده ماندنش کمتر می‌شود، پزشکان گفته‌اند بیش از یک هفته‌ی دیگر زنده نمی‌ماند ــ کلماتی که شنیدن‌شان جگر می‌خواست. وضع به حدی بد بود که با دیدن شماره‌ی وی بر صفحه‌ی تلفن به لرزه می‌افتادم. باری گفتمش سفارت می‌گوید گذرنامه‌اش در برلین چاپ می‌شود و از آن‌جا به پاریس می‌آید. همان حرف‌های تلخ را بازگفت. به دوستی دیگر پیام گذاشتم و خواستار کمک شدم. گفت به زودی گذرنامه‌ را می‌فرستد. دو سه روز بعد دوباره زنگ مرد بیمار آمد. خوش بود و می‌گفت حالا باید ویزای هند را بگیرد چون پدر و مادرش آن‌جا منتظرش هستند، می‌خواهد لااقل پس از دیدن آن‌ها بمیرد. برایش آرزوی تندرستی کردم و رابطه‌ی ما قطع شد. تا دیشب که پیامی از همان دوست اولی دریافت کردم. پیامی در یک کلمه: مرد. در همین پاریس. پزشکان اجازه نداده بودند سفر کند چون محتمل بود در طول راه بمیرد. در عوض، نامه‌ای داده بودند به سفارت فرانسه در هند تا پدر و مادرش آن‌جا بروند و ویزا بگیرند. امری محال. کارمندان حتا نگذاشته بودند آن دو به سفارت نزدیک شوند. و این‌گونه بیمار در بسترش در فرانسه درگذشت. تنها و نومید. واقعیت این است که برای فساد و بی‌مسئولیتی عامدانه در یک سو و دیوان‌سالاری کور در سوی دیگر مرگ و زندگی آدمی هیچ ارزشی ندارد. مرگ و زندگی انسان و به ویژه مرگ و زندگی انسان آواره.


مهلت ارسال نظر برای این مطلب تمام شده است



پربیننده ترین اخبار 48 ساعت گذشته
کليه حقوق محفوظ ميباشد.
نقل مطالب با ذکر منبع (شبکه اطلاع رسانی افغانستان) بلامانع است