چتر جنگ آلمان بر سر افغانستان
آلمان گریزان از تجربه تلخ برپایی جنگ جهانی دوم که چهاردهه در صلح بسر برد، اینبار در دام سلطه جویی منافع امریکا، جنگ طولانی افغانستان را همراهی می کند که بار دیگر تجربه تلخی به جای می گذارد از خون برای قضاوت آیندگان 
تاریخ انتشار:   ۰۰:۳۲    ۱۳۹۶/۲/۲۶ کد خبر: 133135 منبع: پرینت

به گزارش شبکه اطلاع رسانی افغانستان (afghanpaper)، کشور آلمان پس از حمله امریکا در افغانستان حضوری فعال و نقش مهمی در تحولات کشور ایفا کرد از حضور نظامی گرفته تا میزبانی کنفرانس بین المللی بن برای حکومت انتقالی که پس از اتمام ماموریت نظامی ناتو همچنان به عنوان آموزش و پشتیبانی نیروهای افغانستان باقی مانده است.

پس از برپایی بدترین جنگ در تاریخ جهان، آلمان چهاردهه تلاش کرد که با رویکردی صلح آمیز حضور داشته باشد اما حضور نظامی در افغانستان و همراهی امریکا تغییر در سیاست این کشور بود که همواره نقدهای تندی در داخل این کشور به همراه داشت.

استراتژی منطقی امریکا و ناتو برای مقابله با طالبان در میدان خودشان و در یک مقیاس وسیع جنگ پس از 15 سال طولانی به شکست مواجه شده و نه تنها طالبان نابود نشد بلکه به گفته مقام های کشور اکنون 20 گروه تروریستی در افغانستان حضور دارد و 70 درصد از کشور یا تحت کنترل طالبان است و یا در ناامنی گسترده به سر می برد.

اگر چه براساس پایان ماموریت نظامی نیروهای خارجی در سال 2014، این کشور قندوز را با این دید که در امنیت و ثبات به سر می برد به نیروهای امنیتی کشور تحویل داد اما با سقوط این ولایت می توان نتیجه گرفت که آلمان با شکست در برقرار امنیت شمال روبه رو شد.
از سوی دیگر، حمله هوایی نیروهای آلمانی در سال 2009 به دو تانکر سوخت ناتو ربوده شده به دست طالبان که باعث حادثه مرگبار نزدیک به 140 کشته که تعداد بیشماری کودک در آن رویداد جان دادند، یکی از تلخی های حضور این کشور در افغانستان است که در نقطه مقابل ادعای سیاست حمایتی از مردم افغانستان بود.

اگر امریکا به بهانه حمله تروریستی 11 سپتامبر به جای محو طالبان اقدام به غارت معادن و آثار باستانی در افغانستان کرد و به دنبال اهداف منفعت جویانه، مواد مخدر به تجارتی سرسام آور رسید، چگونه کشوری با تجربه تلخ برپایی جنگ جهانی دوم و با ادعای صلح طلبی، همراه سیاست نظامی امریکا در افغانستان همچنان حضور دارد؟

آلمان همان کشوری است که با شعله ور شدن جنگ های خاورمیانه، درهای خود را به روی مهاجران سرازیر شده به اروپا باز کرد و اگر همچنان نیز بزرگترین میزبان آنان است در مقابل کشوری که خود در آن حضور دارد به تغییر سیاست در قبال پناهجویان آن دست زده با اذعان به ناامن بودن شمال و گستردگی جنگ در افغانستان، اقدام به اخراج مهاجران کشور از خاک خود می کند.

با نگاهی به جنگ طولانی 15 ساله و ایتلافِ بزرگترین و پیشرفته ترین کشورهای جهان در افغانستان برای مقابله با تروریسم، می توان نتیجه گرفت که هیچ یک از این کشورها برای صلح به افغانستان پانگذاشته و در همراهی سیاست منفعت جویان امریکا بوده اند و اگر چنین نیست پس چگونه این همه نظامی با امکانات پیشرفته نتوانستند نیروهای آموزش ندیده و پراکنده چند هزار نفری طالب را سرنگون کنند؟

تنها دلیل همراهی امریکا با ناتو، مشروعیت بخشیدن جهانی به حمله و حضور در افغانستان است که تاکنون به اهداف خود از کنترل رقیبان منطقه ای گرفته تا دستیابی به معادن و هر چیز باارزشی در افغانستان دست یافته اند البته جز مقابله با تروریستان! و با وجود چنین سیاستی حضور طولانی مدت آلمان و همراهی امریکا فقط به آنجا می رسد که هزینه های مالی و انسانی خود را صرف اهدافی می کند که تنها در آن به قربانی انسان ها می انجامد و جنگی دوامدار.

به تازگی وزیر دفاع و صدراعظم آلمان خواستار افزایش بودجه نظامی این کشور با توجه به هدف مدنظر ناتو و امریکا شده اند که با انتقاد های همراه بوده است، روزنامه "هانوفرشه آلگماینه سایتونگ" طی مطلبی نوشت: "ترامپ می خواهد امریکا را از نظر هسته ای تجهیز بیشتری کند و مرتب به شرکای خود در ناتو برای افزایش بودجه نظامی اولتیماتوم می دهد که این اقدام خطایی سخت برای آلمان است و نباید اروپا هزینه خطاهای امریکا را پرداخت کند".

وزیر دفاع آلمان در توجیه ماموریت طولانی تر در افغانستان با بیان اینکه به تنهایی به افغانستان وارد نشده اند تا به تنهایی هم بیرون بروند بر این واقعیت صحه می گذارد که با وجود شکست در جنگ افغانستان و گستردگی ناامنی ها همچنان خواهان حضور در کشور هستند و اینار به بهانه پشتیبانی و آموزش نیروهای امنیتی افغانستان.

اگر چه از 12 هزار سرباز خارجی به جای مانده 800 سرباز آلمانی در ماموریت "پشتیبانی قاطع" در افغانستان حضور دارد اما باید گفت که امریکا با همان سیاست سلطه جویانه خود و بی محابا در برقراری هر جنگی در هر نقطه ای از جهان، سیاست کلی کشور خود را دنبال می کند اما کشوری به مانند آلمان مدعی صلح جویی، نباید در دام زیاده خواهی واشنگتن گرفتار و در این میان رویدادهای تلخی از جنگ را برجای گذارد زیرا اگر دهه ها مردم این کشور در عذاب تاوان برپایی جنگ جهانی دوم بوده اند، آیندگان نیز همین قضاوت را در دست داشتن جنگ و خونریزی در افغانستان بر آنان خواهند داشت.

کد (18)


این خبر را به اشتراک بگذارید
تگ ها:
آلمان
افغانستان
نظرات بینندگان:

>>>   آلمان به تانکر های تیل در قندور حمله نکرده است،بلکه او گزارش اختتاف تانکر تیل را به مرکز ناتو در افغانستان راپور ذاد که در نتیجه قوای هوایی امریکا بخاطر جلوگیری از حمله انتحاری توسط تانکر تیل،این تانکر را بمبارد کرد که در نتیجه یک تعداد کشته و یک تعداد زخمی شدند.
خروج قوای آلمان از قندوز زمانی صورت گرفت که بالای قوای شان حمله انتحاری صورت گرفت و این حمله انتحاری به فرمایش حامد کرزی بود.
خانم مرکل که از سربازان کشورش در شهر مزار شریف دیدن میکرد،چون وقت ملاقات با کرزی را نداشت،بنأ حامد کرزی این حمله انتحاری را بر علیه سربازان آلمان انجام داد.
زیرا زمانی که بارک اوباما رییس جمهور شد،روابط او با کرزی خوب نبود،چون کرزی از جمهوری خواهان دفاع میکرد،بنأ کرزی متحدین سیاسی خارجی میخواست تا از موجودیت اش دفاع کنند.
عدم ملاقات خانم مرکل با وی، سبب تشویش کرزی شده بود.


مهلت ارسال نظر برای این مطلب تمام شده است



پربیننده ترین اخبار 48 ساعت گذشته
کليه حقوق محفوظ ميباشد.
نقل مطالب با ذکر منبع (شبکه اطلاع رسانی افغانستان) بلامانع است